loglog

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst een raar geluid onder de motorkap.
En een paar dagen later reed Anne op de snelweg toen plotseling alle lampjes aangingen en er de motor een vreselijk geluid voortbracht.
Zij mij proberen te bereiken, maar ik was niet thuis. Ze bevond zich namelijk vlak bij de plaats waar we de auto hadden gekocht. Maar ze wist niet precies de naam, en kon die ook niet vinden in de telefoongids. Enfin, uiteindelijk heeft ze de auto naar Montréal laten slepen (50 km) en toen ik heb de volgende dag de auto weer terug naar de garage laten slepen. Gelukkig zijn we CAA (de Canadese wegenwacht) lid.
En gisteren kreeg ik een telefoontje van de garage dat de auto klaar was. Ze hadden de hele motor moeten vervangen door een (nieuwer, maar wel gebruikt) ander exemplaar.

De rekening: 3500 dollar!

Gelukkig had ik toen ik de auto kocht twee maanden geleden, er voor drie jaar een uitgebreide garantie erbij genomen. Voor vrij veel geld, maar ik ben nu al ruim uit die kosten. Want ze betaalde alles. En de garagehouder hoefde zelfs niet mijn eigen risico, want hij had de rekening iets opgehoogd met een bedrag voor huur van een vervangende auto.

En de auto? Die rijdt weer prima.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Ha, omdat het in de mode is heb ik ook maar zo'n 'Daring Fireball‘ T-shirt aangeschaft.
En ik heb er zelfs een lidmaatschapskaart bij gekregen!

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Een niet alledaags aanzicht vanaf Ile St' Hélène op de Jaques Cartier brug. Deze verbindt het eiland Montréal met de zuidoever van de St. Laurent rivier. Die is ter hoogte van Montréal zo'n kilometer breed, maar verder stroomafwaarts verbreedt hij zich tot wel 25 km breedte.

De brug is heel hoog, zodat de grote zeeschepen de haven van Montréal (eens de grootste vrachthaven van Noord-Amerika) konden bereiken. De brug wordt onderhouden door Canada (en niet door Québec) vandaar dat de 'Maple Leaf' staat te wapperen. Rechts op de foto zie je een attractie van het attractiepark 'La Ronde', met diverse achtbaans. Wie weet ga ik er ook nog wel naar toe, al word ik al misselijk in de auto als ik zelf rij.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

En nog meer mooi gekleurd eten!

Pizza en focacia in een Italiaans familie restaurant in 'Petite Italie', 15 loopminuten van ons huis. Maar voordat we daar kwamen hadden we eerst al op het terras van een ander restaurant gezeten. Maar de muziek daar was zo vreselijk, en ook erg hard (we zaten vlakbij de speaker), en de serveerster wilde hem niet zachter zetten ("er heeft nog niemand geklaagd"), dus daar zijn we maar weer gauw weggegaan.
Dit Italiaanse restaurant, met terras en een dagelijks wisselende kaart, is helemaal OK, en we komen er ook zeker nog eens terug. En het is nog eens niet duur ook, zo'n 20 dollar (14 euro) voor een menu met voor-, hoofd-, en nagerecht met koffie of thee (in ons geval kruidenthee). Daar krijg je in Rotterdam net een dagschotel voor.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Met de metro (inclusief Poupoune, die alleen in de metro mag als ze in een tas zit; wat een hoop vertederende reacties bij omstanders veroorzaakte) naar het (kunstmatige) Jean Drapeau eiland, waar de olympische roeibaan is aangelegd tijdens de Olympische Spelen. Dit weekend worden daar de drakenbootrace's gehoude. Een chinese traditie, maar de deelnemers kwamen uit alle culturen die Montréal rijk is. Ook veel vrouwelijke deelnemers, maar het kan dat dat een voorwaarde voor deelname is.

Na een paar race's hadden we het echter wel gezien en gingen, na een vegetarische chinese lunch, een eindje wandelen in het park op het naastgelegen eiland. Maar eerst kwamen we Alison's ex tegen, waar we een half uurtje mee in het gras zaten te kletsen. Inmiddels is ze aan de veranderde situatie gewend, maar een jaar geleden was ze niet in staat om met me te praten. Ik ook niet met haar trouwens, want ze praat nogal 'plat' Québecois.
Poupoune vond het ook maar vreemd ("Jij hebt me verlaten") en was aardig neurotisch aan het doen.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Iedere dag rond zessen verstop ik een paar stukken geroosterde varkensoor voor Poupoune en Pepe. Die moeten ze vervolgens zoeken (nu ja, Pepe krijgt hem gewoon, want het beest is te dom om te zoeken) en hopelijk helpt het om hun tanden schoon te houden.

Maar vandaag ging het mis. Poupoune rook duidelijk varkensoor (van een paar dagen daarvoor) tussen de kussens van de bank en dus krabte ze zich een weg naar het niet bestaande stukje.

Ach ja, ik kan de kussens omdraaien en dan zie je er niks van.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Een van mijn favoriete gerechten in een van onze favoriete restaurants: aubergines met zoetzure saus.

Alleen om de kleuren zou je het al bestellen, maar het smaakt ook nog uitstekend. Het zijn chinese aubergines: formaat komkommer en paarser met geliger vruchtvleees.

Laatstelijk hadden we een vreselijke ruzie (ja dat hebben we soms) in dit restaurant en zijn we beiden net na het bestellen kwaad weggelopen. Gelukkig werden we vandaag niet vriendelijk doch beleefd verzocht te vertrekken maar kregen we gewoon onze aubergines (en de shrimps, en de gemengde groentenschotel) geserveerd.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Tijd voor mijn maandelijkse afspraak met m'n psychiater. Die zetelt in dit oude ziekenhuis, het Queen Elizabeth, of Queen-E.

Het bleek trouwens dat mijn afspraak donderdag was, maar ze kon me toch zien, want de persoon die eigenlijk een afspraak had, die kwam niet opdagen. Of hij durfde niet binnen te komen/aan te kloppen...

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het Canadese antwoord op de Wunderbaum.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Dit gebouw bevind zich op een legerbasis aan de oostkant van Montréal. Nee, ik was daar niet om een aanslag te plegen, maar voor een bijeenkomst van Habitat pour l’Humanité, een internationale organisatie die huizen bouwt voor mensen en deze vervolgens aan hen verkoopt voor een laag bedrag en met een 0% rentedragende hypotheek. Zodat mensen uit de spiraal van armoe gehaald worden. Dat huizen bouwen doen ze over de hele wereld (er is ook een Nederlandse afdeling) en het is een tamelijk goed doel vind ik.
Ik heb natuurlijk meerdere redenen om dit te doen, ik wil tevens mensen leren kennen en leren hoe men hier huizen bouwt, want dat is heel anders dan in Nederland.

Helaas ligt de Montréalse afdeling een beetje op z’n gat en wordt er momenteel niks gebouwd. Dus heeft men mij de taak ‘gegeven’ om diverse gemeenten te gaan bellen met een hele waslijst aan vragen over leegstaande bouwterreinen en huizen en gebouwen die leegstaan en die eventueel gerenoveerd kunnen worden door Habitat pour l’Humanité.
Ik ben niet zo’n ster in het bellen van vreemden (geen idee waarom) dus dat is een hele opgave. Vooral als het in het Frans moet. Want ondanks die cursus, Frans over de telefoon vind ik nog steeds erg lastig. Men verstaat mij niet goed, ik versta hen niet goed en dan slaat de paniek toe. En geen lichaamstaal die mij kan redden. Nu ja, ik ga het samen met iemand anders doen, en die spreekt vloeiend Frans, Engels en Italiaans dus samen lukt het ons vast. Hoop ik.