loglog

Beschermengel

[I'm too lazy to translate this. Try this computer translation.]

Helaas geloof ik niet in engelen, maar ik heb wel enorm veel geluk gehad.

We hadden een paar dagen gewandeld en gekampeerd in de Adirondacks, een heel erg groot nationaal park in het noorden van de staat New York. Onze terugkeer in de bewoonde, lawaaïge wereld was iets later dan gepland en we moesten nog een heel erg lang eind rijden, terug naar Montréal. Over kleine, bochtige wegen, met veel tegenliggers. Maar A. keek op de kaart en vond een shortcut, letterlijk dwars door de middle-of-nowhere. Okay, die namen we dus, want dat scheelde een uur of zo. De weg werd steeds verlatener en na een kruising met een oude spoorlijn stond er plotseling een groot bord: "Pavement ends". Dus die weg door de middle-of-nowhere was gewoon een zandweg. Een tamelijk goede en brede zandweg, maar toch. Ik had zelf op de kaart moeten kijken, want het was inderdaad een uiterst dun lijntje. Maar inmiddels hadden we al vijfentwintig kilometer in deze route "geïnvesteerd", en we hebben een vierwielaangedreven auto en het was maar 15 km zandweg en daarna beloofde de kaart ons weer een asfaltweg.

De kortste weg tussen twee punten is niet altijd de snelste. Zelfs Google maps stuurt je via de zuidelijke omweg.

Helaas hadden we geen Internet in de auto (zelfs mobiele telefoons doen het niet in die buurt kwamen we later achter) dus vervolgden we onverdroten onze weg. Een bochtige weg, maar wel goed onderhouden, met een harde onderlaag en wat los zand en grint daarbovenop. Na een 15-tal kilometer, in welke we slechts een tegenligger hadden en ook maar een zijweggetje, stond er zelfs een waarschuwingsbord dat waarschuwde voor een scherpe bocht. Na die bocht ging de weg tamelijk steil naar beneden en vervolgens plotseling naar links. En daar begon onze trouwe Subaru met ABS en vierwiel aandrijving te slippen. We reden niet zo heel erg hard, zo'n 50 km, maar ik kreeg de auto niet meer in het gareel. En na zo'n dertig meter, inmiddels met nog maar weinig vaart gingen we net met de voorwielen in de lage berm, en de zwaartekracht trok ons verder het bos in. De auto kwam vrijwel meteen tot stilstand, ongeveer een meter naast een hele dikke boom. De airbags waren niet afgegaan, de motor draaide nog en we keken elkaar aan en zeiden: "Mmm, dit is geen goede plek om een ongeluk te hebben." en meteen daarna "En de camera batterij is op, dus we kunnen niet eens een foto maken." Het is grappig hoe ironisch men kan zijn in zulke ogenblikken.

Ik zette de motor af, we openden de portieren en stapten uit om de schade te inspecteren. die viel reuze mee, we hadden niks geraakt en stonden keurig haaks naast de weg geparkeerd, met de achterbumper nog net op de weg. Maar met de voorkant van de auto wel 1 meter lager dan de weg en zonder hulp van een sterke auto of takelwagen zouden we hier nooit van z'n leven meer weg komen. Wat te doen? Vijftien kilometer teruglopen naar het laatste dorp, Big Moose, of juist verder, het onbekende tegemoet? Terwijl A. haar wandelschoenen aandeed hoorden we een auto aankomen. Een zware pickup zelfs. Er bestond een god. Helaas hadden de twee heren geen kabel aan boord en konden ze ons niet helpen. Maar er stopte nog een auto, die ons een lift aanbood naar Big Moose. Ik moest echter nog wat pakken, -trui, water, kaart- en toen ik weer uit de auto kroop was ie al weer weggereden. Nu ja, er bleek toch wel iets meer verkeer te zijn dan wij oorspronkelijk dachten dus we besloten niet te gaan lopen, maar af te wachten op de volgende voorbijganger. Bij onze auto hadden we in ieder geval een goed excuus om te liften, mede omdat Amerikanen niet zo gauw lifters meenemen tegenwoordig, en zeker niet in de middle-of-nowhere. Die auto kwam, een bejaard echtpaar in een grote SUV, en ze wilden ons best meenemen naar Big Moose.

Daar kwamen we een twintigtal minuten later aan, en bij de eerste (en enige) public phone van het gehucht, voor het lokale jagers restaurant belden we de AAA, de amerikaanse wegenwacht. Gelukkig waren we lid van de Canadese evenknie, en we werden snel doorgeschakeld naar de lokale servicepunt. Die zaten echter wel een eind weg dus de takelwagen kwam pas een uur later. Wij gebruikten de tijd om een lekkere vis te verorberen. Toen de takelwagen kwam en we samen weer naar de plek des onheils waren gereden, had hij echter niet veel moeite om onze auto uit de berm te trekken. Het leek alsof de Subaru geen schade had geleden. Ik maakte een kort testritje, keerde een mijl verder weer om en, na een fooi, stuurde we hem weg. En toen? Toen gingen we verder, nu wel iets voorzichtiger rijdend.

Maar in weerwil van de informatie op de kaart hield de zandweg maar niet op. En voor ons gevoel ging ie ook nog eens veels te zuidelijk. Maar eindelijk, na zo'n vijfendertig kilometer zandpad, veranderde de weg in asfalt, maar verder bleef het vrijwel even desolaat. Geen verkeer en ook geen huizen. Enfin, zo'n twee-en-half uur na onze herstart kwamen we eindelijk in de bewoonde wereld aan. En om kwart over vier in de morgen (na een hazeslaapje op een parkeerterrein) waren we eindelijk in Montréal, een avontuur rijker. Maar zonder foto's.

Donker

Bent u wel eens geëvacueerd? Ik wel, namelijk hedenavond. We waren op onze vaste (goedkope) avond naar de bioscoop gegaan, naar de Montréalaise film Jimmywork. En na een tiental minuten, net toen de regisseur pretendeerde de camera uit te zetten, maar stiekem toch door bleef filmen, werd het scherm zwart. En ook alle 'Sortie'-bordjes doofden en het was heel erg donker in de filmzaal. Maar na 10 seconden floepten de lichten weer aan, maar de projector bleef uit. We keken of er oiemend in de projectiecabine was, en liepen toen naar de foyer om te kijken of we een operateur konden vinden. De film draaide in een gigantisch multiplex met 22 zalen, gebouwd op de plaats waar ooit het ijshockeystadium stond. Maar dit terzijde. In de hal waren ook alleen maar enkele lichten aan en we concludeerden dat de stroom uitgevallen moest zijn en dat die lampen gevoed werden door een noodaggegraat. Terug naar de zaal. Na een paar minuten kwam er iemand van het personeel bevestigen dat er een "major blackout" was, en of we voorlopig wilden blijven zitten. Ze wilden voorkomen dat alle 22 zalen tegelijkertijd de roltrappen gingen bestormen. Roltrappen die het niet deden, maar dat wist u al.

Dus wij bleven zitten. Toen ging het licht wederom uit, blijkbaar had nu ook de noodstroomvoorziening de geest gegeven, en werd het heel erg donker. Er ontstond een heel leuke sfeer van samenhorigheid onder de 20 personen in onze zaal. Er werden grappen gemaakt ("weet iemand nog enge verhalen?) en iemand had een zaklantaarn en zorgde, met zijn vingers, voor een speciale voorstelling van schaduwkonijntjes. Maar na tien minuten (het kunnen er ook vijf of twintig geweest zijn, het tijdsbesef wordt aardig in de war gestuurd in dit soort van situaties) kwam er wederom iemand van het personeel of we alstublieft de zaal wilden verlaten. Ons kaartje zou geldig blijven voor een latere voorstelling. Dus wij verlieten de bioscoop, bijgelicht door een paar personeelsleden met zaklantaarns. Buiten was het ook donker inmiddels, en een paar blokken waren gehuld in dusiternis. Met bewakers voor de deuren, omdat de alarmsystemen natuurlijk ook niet werkten. De metro werkte nog wel, al moesten we een andere ingang nemen, omdat de 'normale' ingang door een winkelcentrum gaat, en dat was eveneens heel erg donker.

Als het altijd zo gaat is een blackout best lollig.

Maar nu hebben we wel een avond besteed om de eerste tien minuten van een film te zien. Een film die we nu een andere keer moeten gaan zien, terwijl er nog zoveel andere films zijn te zien die we ook nog niet hebben gezien. Zucht.

[We kregen de volgende week wel 4 vrijkaartjes voor het ongemak]

Emigreren

In de Volkskrant van vandaag:

Na de moord lokt de rust van Canada
Van onze verslaggeefster Aimée Kiene

AMSTERDAM - Sinds de moord op Theo van Gogh lijken Nederlanders meer dan ooit geïnteresseerd in een definitief vertrek naar Canada.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/1100674737334.html

gebruikersnaam: registrationisevil
wachtwoord: haha

Jaar

11 September, een dag om terug te kijken. Naar 11 September 2001 toen ik in Toronto in het appartement van Dolph en Mansa, die op huwelijksreis waren, al de gebeurtenissen live op de Amerikaanse TV aanschouwde, maar ook naar 11 September 2003 toen ik officieel 'landde' in Canada. Een jaar hier alweer; het lijkt zoveel korter.

Zonder 11 September 2001 was ik hier waarschijnlijk nooit geweest. Want door de aanslagen in New York verkeerde ook Toronto zich weken in een staat van shock. En ik ook, want ik had niemand om de verschrikkingen mee te delen. Bovendien werden al mijn afspraken met mogelijke opdrachtgevers geannuleerd en begon ik Toronto nog vervelender te vinden dan ik al deed. Dus besloot ik om Canada vaarwel te zeggen en terug te gaan naar Nederland. Het was gewoon niet de goede periode. Dolph haalde me echter over om voordat ik terugvloog nog even langs Montréal te gaan, om te ervaren hoe die stad was. En ik liet me overhalen en reisde per trein met mijn veel te veel bagage naar Montréal. Aldaar aangekomen was de sfeer zo anders dan in Toronto dat ik besloot een maandje te blijven om er uiteindelijk zelfs bijna twee maanden te verblijven. Via iemand die ik ontmoette tijdens mijn twee bijna slapeloze nachten in een jeugdherberg vond ik een kamer die je per maand kon huren. Ik installeerde telefoon, nam een Internet abonnement en probeerde te ervaren hoe het was om te leven in Montréal, niet als een toerist maar als een inwoner. Zonder 11 September had ik dat allemaal waarschijnlijk niet gedaan. Het was voor een deel een reactie op mijn niet al te fijne tijd in Toronto. En natuurlijk ook omdat Montréal een heel andere stad is en een verademing vergeleken met de bekrompen, amerikaanse mentaliteit van Toronto.

Tijdens mijn (lange) omzwervingen op Internet kwam ik Alison tegen en het resultaat is dat ik nu al weer een jaar officieel in Montréal woon, getrouwd ben en twee kinderen heb.

Alhoewel ik al een jaar hier ben loopt mijn leven nog niet echt op rolletjes. Ik weet niet of een leven op rolletjes überhaupt wel iets voor mij is, maar dat terzijde. Ik weet niet wat ik wil qua werk en heb daarom ook nauwelijks wat gedaan om werk te vinden. Ik mis mijn uitgebreide vriendenkring in nederland want hoewel ik wel al vrij veel kennissen heb, heb ik nog nauwelijks vrienden hier. En dat is lastig in tijden van crisis. En ik heb ook nog geen dokter terwijl ik die eigenlijk zou moeten bezoeken, wegens niet vanzelf overgaande pijn in mijn gewrichten.

En ik ben ook helemaal niet tevreden over dit weblog. Het is teveel een toeristisch album, met een plaatje bij een praatje. Dus ga ik hier binnenkort de boel omgooien. Ten eerste ga ik voortaan voornamelijk in het Engels schrijven. Not because my English is better, far from that, but because I often can only find English expressions when I write this log. I speak the whole day english, read English, watch English movies and it's hard to suddely switch to Dutch when I'm not communicating with someone. I've no problem spealing Dutch on the phone, or replying someone's email in Dutch, but for some reason I have a really hard time writing this log in Dutch. Another reason to change the language is that now my weblog is only understandable for people I already know, but who are far away. And because that audience is so broad, consisting of friends, family and acquaintances, I never show the back of my tongue, and most entries stay rather superficial. If I write in English it might be a tool to meet new people here, and that is important. The current form is also too rigid, and often I don't write things because I don't have a picture, or because I'm too lazy to transfer it from my camera, crop it and publish it.

So things are going to change here in the coming weeks. I hope for the better, but of course not everybody will agree with me.

Waaks

Pepe geniet van de zon, terwijl hij de buurtkinderen aan da andere kant van het hek nauwlettend in de gaten houdt. Als ze iets te snel langskomen skaten, rennen, fietsen dan begint hij hard te blaffen. En schel, zoals alleen een chihuahua kan. En als je hem tot de orde roep is ie oostindisch doof.

Klem

Het bed voor de honden is eindelijk tastbaar aan het worden. Er ging een hoop mis totnutoe, hopelijk is het niet symptomatisch. Ik had bijvoorbeeld een rekenfoutje gemaakt waardoor de gezaagde panelen 59 in plaats van 69 centimeter waren. En toen paste de recycling boxen er niet onder, dus toen kon ik opnieuw beginnen met zagen en afronden. Als het af is kunnen, nee, moeten de honden me dankbaar zijn.

Kruip

Poupoune, een tiramisu verpakking achtervolgend, kruipt onder de televisie.

Bucky (2)

Poupoune heeft z'n hoofd vol met buckminsterfullereen.

Dit voetbalvormige molecuul is genoemd naar de amerikaanse architect Buckminster Fuller, die ook in Montréal zo'n koepel heeft gebouwd. Ik berichtte er al eerder over.

Toen ik dit chemische model, bestaande uit 60 koolstofatomen, ergens op Internet zag kon ik het niet laten om het te kopen. Credit cards zijn soms gevaarlijke dingen om te hebben.

[Edited: Buckminister -> Buckminster]

Harvest

Het is Labour Day Weekend. Of eigenlijk Labor Day Weekend, want we zijn in de verenigde staten en daar schrijven ze een beetje raar. Maar ze hebben er ook maandag vrij en dat komt goed uit.

We zijn in Cherry Valley, een klein dorpje in upstate New York (dat 'upstate' betekent dat het in het noorden is niet in New York City) alwaar een nicht van Alison ieder jaar een groot feest geeft, de Harvest Party. Groot, zo'n 300 gasten, die voor 10 dollar zich tegoed kunnen doen aan 15 vaten bier en een heleboel eten. Dat eten - iedereen neemt een gerecht mee - staat in een grote tent in het geval van regen, die gelukkig uitbleef, en er is ook een podium in de grote oude houten schuur alwaar een paar bands speelden, waarvan een met Alison's oom John op saxofoon. Dat hielden ze vol tot twee uur. Ik niet, ik viel letterlijk om, mede doordat ik een keelontsteking heb. Maar pijnstillers werken gelukkig wel een beetje, dus ik slaap wel in, uiteindelijk.

Dus ik mistte de uittocht van de meer dan 100 auto's met hun bestuurders in kennelijke staat van dronkenschap. Persoonlijke ongelukken deden zich gelukkig niet voor.

Rotterdam

Zo, laat niemand denken dat ik niet in Rotterdam ben geweest vandaag.

Ha, ik ben ook nog in Amsterdam geweest zelfs.

Hoeveel de population van Amsterdam is weet ik niet, maar het was maar 10 minuten van Rotterdam en er waren geen file's. Kom daar nog eens om, vandaag de dag.

Het was wel bijna 5 uur rijden vanaf Montréal, maar dat had ik er graag voor over.

Appeltaart

Ik heb appletaart gebakken, maar hij smaakt een beetje raar. Tja, ze hebben hier geen goudrenetten.

Nu ik ga het ding aan mensen voeren die nog nooit nederlandse appletaart gehad hebben, dus ik doe maar net alsof het zo hoort.

Weblogmeeting

Om het feit te vieren dat ik dit weblog nu al een heel jaar(!) bijhoud ga ik naar de maandelijkse weblogmeeting. Twintig man/vrouw in een cafe die met elkaar praten over van alles en nog wat. Maar het was best gezellig, en er zitten potentieel aardige mensen tussen. Dus ik neem me voor om vaker te gaan.

Waakhond

Poupoune waakt over haar nog slapende baas.

Kinderen

Zoals gezegd: veel kinderen.

Party

Mary viert haar 40ste verjaardag met een groot feest in haar cottage. Een weekend gevuld met zwemmen, barbeque (worst en hamburgers en zalm voor ons), kletsen, drinken, muziek en dansen bij het kampvuur en heel veel kinderen.

Ik kan ook nog de reddende engel spelen door iemand te helpen met mijn wegenwacht kaart. Ze had haar golf op een grote steen geparkeerd en hij wou niet meer voor- of achteruit.

Weps

Vannacht in m'n slaap gestoken door een wesp die de slaapkamer was binnengeslopen.

Dat is niet leuk wakker worden. En het jeukt als de neten. O nee, dat zijn andere beestjes...

Park

Een 'wandeling' in het park.
Ik zit op een heuvel in het park en gooi de bal. Poupoune, onvermoeibaar, apporteert de bal en Pepe blaft naar alles wat er beweegt.

Splendor

Vanochtend kreeg ik een kadootje: een T-shirt van de film "American Splendor" dat ik heb gewonnen op de website van Zone 5300. Ik win nooit wat, maar nu dus wel. En bijgevoegd was ook nog een exemplaar van dit wondermooie tijdschrift, dat al 10 jaar het hoofd boven water weet te houden.

De hoofdredacteur heeft mijn oude atelier overgenomen, maar ik had meegedaan onder pseudoniem, dus het was geen doorgestoken kaart. De financiële aderlating om dat T-shirt helemaal naar Canada te moeten sturen moet vreselijk groot zijn geweest. Mea culpa.

Rechts op deze foto, gemaakt in de metro, zie je het eiland waar Montréal op ligt. Van oostpunt tot westpunt is het zo'n 50 km lang. In werkelijkheid ligt die oostpunt in het noord-oosten, maar dat is een detail.

Rups

Kun je dat eten?

Rouge

Een vriendin van Alison heeft een stuk land van haar vader geërfd dat ligt aan de 'rivière rouge', de rode rivier. Zo rood was die rivier helemaal niet, maar we hebben wel heerlijk gekanoot, en in de zon gelegen. En ik en Poupoune hebben ook nog gezwommen, al was het niet tegelijkertijd.

Markt

Naar de Jean Talon markt. De grootste half overdekte groentemarkt van Montréal, en slechts een metrostation van ons verwijderd.

De groenten worden te koop aangeboden in mandjes die ieder bijvoorbeeld 2 of 5 dollar kosten. Zo hoeft er niet gewogen te worden en kun je toch min of meer uitkiezen wat je wilt hebben. We hebben weer veels te veel gekocht dus zijn we de halve middag bezig geweest om aardbeien schoon te maken en bloemkool (paarse!) en paprika's te blancheren zodat we ze konden invriezen.

Poupoune mocht mee, en oogste zoals gewoonlijk veel bewondering van kinderen. Ze heeft een welhaast magnetische aantrekkingskracht. Maar helaas houd Poupoune niet zo erg van kinderen. Ze laat zich even aaien, maar daarna loopt ze meestal ongeïnterresseerd weg.

Waslijn

De buren kunnen mijn snoeiaktie van gisteren blijkbaar erg waarderen want ze hangen meteen hun 12 meter lange gangloper te drogen. Die waslijnen hier zijn dubbel en je kunt, nadat je een stuk wasgoed hebt opgehangen, aan de waslijn trekken en aldus de was van je af bewegen. Dat kan handig zijn als je een heleboel was hebt, of om de was in de zon te hangen, want onze achtertuin ligt op het noordoosten.

Takken

De esdoorn in onze tuin groeit uitbundig. Iets te uitbundig, want zijn takken zitten in de weg van de waslijn van de bovenburen. Dus ben ik hem vandaag te lijf gegaan met een takkenknipper op een hele lange stok.

Die takken knipper had Alison al heel lang, maar hij was uitgeleend aan haar ex. En die had hem recentelijk teruggebracht en in mijn werkkamer gezet. En daar vond ik hem toen ik vandaag mijn werkkamer ging opruimen. En omdat ik geen zin had in opruimen, ging ik eerst maar even takken knippen. Want in uitstellen ben ik een kei.

Die stok was nog niet eens lang genoeg, dus stond ik op een gegeven moment uitgestrekt op een ladder de takken te knippen. Maar het is gelukt en de bovenburen mogen me dankbaar zijn.

En mijn werkkamer? Die is ook een beetje opgeruimder. En ik nu ook.

Rots

Paddestoel

Met een aantal mensen wezen paddestoelen zoeken, met de bedoeling deze op te eten. Maar helaas vonden we niet echt veel eetbare exemplaren, en de paddestoelen expert in ons gezelschap kon de variëteit van deze exemplaren niet met 100% zekerheid vaststellen. Helaas.

Dollar

Sinds kort is deze bioscoop gevestigd in Montréal. In een vrijwel engelstalig deel van de stad, vandaar het bordje 'tickets'. Natuurlijk is zo'n engelstalig bord eigenlijk verboden volgens de 'loi sur la langue française' (die precies 30 jaar geleden is ingevoerd), maar blijkbaar komen de inspecteurs hier niet langs.

1 dollar voor een bioscoopkaartje, voor films die net uit de reguliere bioscopen zijn verdwenen, is natuurlijk geen geld. Het metrokaartje om er naartoe te gaan kost al bijna het dubbele. En dan moet je ook nog terug. De projectie was goed maar de zaal lag vol met lege popcorn zakken (ook 1 dollar) en cola bekers. Ach, voor die prijs mag je niet verwachten dat men de zaal voor iedere voorstelling schoonmaakt.

Voer

Alleen zalm is goed genoeg voor onze honden.

(ik was vergeten hondenvoer te kopen, en ze waren erg hongerig...)

Update: geen zalm meer voor Poupoune, ze heeft de hele keuken ondergescheten, en daarna ook nog overgegeven. Er lag bijna een heel blik onverteerde zalm op de bank...

Smoked Meat

Ja, u ziet het goed. Dat is vlees. Veel vlees zelfs. Dit vlees heet Smoked Meat, en is een Montréalaise delicatesse. En omdat ik nu al bijna een jaar in Montréal woon, en nog nooit smoked meat heb gegeten, heb ik het maar eens geprobeerd. In Ben's, een eetgelegenheid waar voor het laatst wat aan gedaan is in de jaren 50. Erg authentiek allemaal, maar ik kwam hier voor de smoked meat. Ik bestel een normale smoked meat sandwich, er zijn ook nog extra grote en combinaties met friet, en aardappelkroketten te krijgen. En andere joodse lekkernijen als cheese blintzes.

Ach, je moet er van houden, zeg ik maar. Van vlees. En van smoked meat.

Water

Midden in de nacht om vier uur wordt ik gewekt door een drup. En nog een drup. En nog een heleboel meer drups. Het gedrup komt van onze bovenburen, dwars door ons plafond heen, in zowel de keuken als de slaapkamer. met mijn slaapdronken hoofd zet ik er emmers onder, en wat bandhandoekken om het geluid te dempen. maar het wordt al snel minder en ik besluit om de bovenburen maar niet wakker te maken. Ik vrees dat hun wasmachine het ergens intern heeft begeven en dat het water dat in de trommel zat nu naar beneden is gelekt.

Ik wil niet teveel klagen bij onze nieuwe bovenburen, want we klagen al genoeg. Ze zijn namelijk nogal luidruchtig, en zeker in vergelijking met de vorige bewoner, die nooit thuis was.

En parket is leuk, maar met drie mensen waarvan een klein kind boven je hoofd met een parketvloer is niet alles. En ze hebben een ventilator die ongelofelijke trillingen veroorzaakt en me al een paar nachten heeft wakker gehouden. En een luide televisie, net boven onze slaapkamer.

De volgende dag toch maar even gemeld, en het was gewoon de afvoerslang die uit de gootsteen was geglipt. Ik hoop dat dat nooit gebeurt als het ding aan het pompen is en het om een grotere hoeveelheid water gaat. Want ik weet zeker dat ze niet zijn verzekerd. Verzekeren is namelijk iets typisch nederlands, daar doet men hier niet zo aan. Het is dan ook vreselijk duur, wat natuurlijk mede komt doordat niet iedereen is verzekerd. Een inboedelverzekering kost hier drie keer zoveel als in nederland. Ik moet er ook nog eentje afsluiten, maar ik stel dat steeds maar uit. Ach, de huizen zijn hier grotendeels van hout, de ramen staan de hele dag open, de deuren zijn niet op slot, wat kan ons nou eigenlijk gebeuren?

Kano

Poupoune mocht ook mee, met een geïmproviseerd zwemvest.

Toen het weer wat beter werd,kreeg ik mijn Canadese kano doop, samen met Mary, Alison en Poupoune. Voor Poupoune was het ook de eerste keer, maar ze vond het, in de armen van Alison, niet eng en eigenlijk wel reuze interressant.

Cottage

Als je in Québec mee wilt tellen moet je een cottage hebben aan het een of andere meer. Maar nog slimmer is het om mensen te kennen die een cottage hebben. Wij kennen Mary. Mary is niet rijk, de cottage is van haar moeder, gebouwd door haar grootvader en zonder meer de meest bouwvallige cottage van het hele meer. Maar erg charmant en pittoresk, en heel erg echt.

Helaas is het bar slecht weer op de dag dat wij onszelf hebben uitgenodigd. Dus gaat de open haard aan (en ook weer uit, Mary is niet echt een goed vuurtjesstoker) en gaan we scrabbelen, samen met Mary, en de drie dochters van haar broer, die ook op bezoek zijn.

Driemaal raden wie er won van al die native speakers.

Dans

Gaan we eens naar iets cultureels, is het ge-annuleerd...

Het was een ballet in het openluchtheater in een groot park, maar omdat het vandaag slechts 17 graden was, is de voorstelling geannuleerd. Anders vatten die danseressen kou.
Dus hebben we maar gewoon gepicknicked.

Billy

Weer eens naar IKEA gegaan. Met een boodschappenlijstje:

• BILLY kast (al hadden ze 'm niet in de kleur die ik eigenlijk wilde)
  
• VIKA KAJ tafelpoten
  
• ATTEST handgrepen
  
• IKEA/365+ kruidenmolen
  Uitverkocht:
  
• CAPITA regelbare voeten (grrr, want die heb ik nodig voor een meubelding dat ik aan het maken ben)
  

• KNOPPE voetenbankje
  
• KNOPPE hoes (blauw)
  
• FRAGG cd-houders (al ga ik ze gebruiken als onderzetter)
  
• DISKA afwasborstel
  
• BRUM JO beer (die ik ga slopen wegens het armatuur er binnen in)
  
• IDEALISK trechter
  
• RATIONEL opklaplade
  

Helpdesk

In ruil voor een heerlijk diner (een lauwe salade met portobello's en pasta met gorgonzola), help ik Dorothée, een vriendin van Alison, met haar computerproblemen. Haar nieuwe printer/scanner weigerde dienst. De oplossing was eenvoudig: de USB kabel zat er niet goed in. Ik geef haar ook nog wat verdere instructie; na meer dan een jaar deze imac te hebben, vind ze computers nog steeds eng.

Ik heb ook nog even een foto van haar, direct vanuit mijn camera, geprint. Eerst print de printer een lijst van alle foto's en dan kan je aankruizen welke foto's je wilt printen. Dat vel leg je vervolgens op de scanner en de aangekruiste foto's worden geprint. Simple comme bonjour.

Rij

Nee, dit is geen volksopstand. Men staat hier gewoon in de rij voor de...bus.
Wie vooraan staat stapt als eerste in en als de bus vol is en de rij te lang, dan wacht men op de volgende bus. De voordelen van dit systeem zijn legio: je kunt een boek of krant lezen terwijl je in de rij staat, zonder continu om je heen te hoeven te kijken of er iemend voordringt.

Vuurbal

Ha, omdat het in de mode is heb ik ook maar zo'n 'Daring Fireball' T-shirt aangeschaft.
En ik heb er zelfs een lidmaatschapskaart bij gekregen!

Brug

Een niet alledaags aanzicht vanaf Ile St' Hélène op de Jaques Cartier brug. Deze verbindt het eiland Montréal met de zuidoever van de St. Laurent rivier. Die is ter hoogte van Montréal zo'n kilometer breed, maar verder stroomafwaarts verbreedt hij zich tot wel 25 km breedte.

De brug is heel hoog, zodat de grote zeeschepen de haven van Montréal (eens de grootste vrachthaven van Noord-Amerika) konden bereiken. De brug wordt onderhouden door Canada (en niet door Québec) vandaar dat de 'Maple Leaf' staat te wapperen. Rechts op de foto zie je een attractie van het attractiepark 'La Ronde', met diverse achtbaans. Wie weet ga ik er ook nog wel naar toe, al word ik al misselijk in de auto als ik zelf rij.

Pizza

En nog meer mooi gekleurd eten!

Pizza en focacia in een Italiaans familie restaurant in 'Petite Italie', 15 loopminuten van ons huis. Maar voordat we daar kwamen hadden we eerst al op het terras van een ander restaurant gezeten. Maar de muziek daar was zo vreselijk, en ook erg hard (we zaten vlakbij de speaker), en de serveerster wilde hem niet zachter zetten ("er heeft nog niemand geklaagd"), dus daar zijn we maar weer gauw weggegaan.
Dit Italiaanse restaurant, met terras en een dagelijks wisselende kaart, is helemaal OK, en we komen er ook zeker nog eens terug. En het is nog eens niet duur ook, zo'n 20 dollar (14 euro) voor een menu met voor-, hoofd-, en nagerecht met koffie of thee (in ons geval kruidenthee). Daar krijg je in Rotterdam net een dagschotel voor.

Draak

Met de metro (inclusief Poupoune, die alleen in de metro mag als ze in een tas zit; wat een hoop vertederende reacties bij omstanders veroorzaakte) naar het (kunstmatige) Jean Drapeau eiland, waar de olympische roeibaan is aangelegd tijdens de Olympische Spelen. Dit weekend worden daar de drakenbootrace's gehoude. Een chinese traditie, maar de deelnemers kwamen uit alle culturen die Montréal rijk is. Ook veel vrouwelijke deelnemers, maar het kan dat dat een voorwaarde voor deelname is.

Na een paar race's hadden we het echter wel gezien en gingen, na een vegetarische chinese lunch, een eindje wandelen in het park op het naastgelegen eiland. Maar eerst kwamen we Alison's ex tegen, waar we een half uurtje mee in het gras zaten te kletsen. Inmiddels is ze aan de veranderde situatie gewend, maar een jaar geleden was ze niet in staat om met me te praten. Ik ook niet met haar trouwens, want ze praat nogal 'plat' Québecois.
Poupoune vond het ook maar vreemd ("Jij hebt me verlaten") en was aardig neurotisch aan het doen.

Gat

Iedere dag rond zessen verstop ik een paar stukken geroosterde varkensoor voor Poupoune en Pepe. Die moeten ze vervolgens zoeken (nu ja, Pepe krijgt hem gewoon, want het beest is te dom om te zoeken) en hopelijk helpt het om hun tanden schoon te houden.

Maar vandaag ging het mis. Poupoune rook duidelijk varkensoor (van een paar dagen daarvoor) tussen de kussens van de bank en dus krabte ze zich een weg naar het niet bestaande stukje.

Ach ja, ik kan de kussens omdraaien en dan zie je er niks van.

Aubergines

Een van mijn favoriete gerechten in een van onze favoriete restaurants: aubergines met zoetzure saus.

Alleen om de kleuren zou je het al bestellen, maar het smaakt ook nog uitstekend. Het zijn chinese aubergines: formaat komkommer en paarser met geliger vruchtvleees.

Laatstelijk hadden we een vreselijke ruzie (ja dat hebben we soms) in dit restaurant en zijn we beiden net na het bestellen kwaad weggelopen. Gelukkig werden we vandaag niet vriendelijk doch beleefd verzocht te vertrekken maar kregen we gewoon onze aubergines (en de shrimps, en de gemengde groentenschotel) geserveerd.

Queen Elizabeth

Tijd voor mijn maandelijkse afspraak met m'n psychiater. Die zetelt in dit oude ziekenhuis, het Queen Elizabeth, of Queen-E.

Het bleek trouwens dat mijn afspraak donderdag was, maar ze kon me toch zien, want de persoon die eigenlijk een afspraak had, die kwam niet opdagen. Of hij durfde niet binnen te komen/aan te kloppen...

Wunderbaum

Het Canadese antwoord op de Wunderbaum.

Gebouw 42

Dit gebouw bevind zich op een legerbasis aan de oostkant van Montréal. Nee, ik was daar niet om een aanslag te plegen, maar voor een bijeenkomst van Habitat pour l'Humanité, een internationale organisatie die huizen bouwt voor mensen en deze vervolgens aan hen verkoopt voor een laag bedrag en met een 0% rentedragende hypotheek. Zodat mensen uit de spiraal van armoe gehaald worden. Dat huizen bouwen doen ze over de hele wereld (er is ook een Nederlandse afdeling) en het is een tamelijk goed doel vind ik.
Ik heb natuurlijk meerdere redenen om dit te doen, ik wil tevens mensen leren kennen en leren hoe men hier huizen bouwt, want dat is heel anders dan in Nederland.

Helaas ligt de Montréalse afdeling een beetje op z'n gat en wordt er momenteel niks gebouwd. Dus heeft men mij de taak 'gegeven' om diverse gemeenten te gaan bellen met een hele waslijst aan vragen over leegstaande bouwterreinen en huizen en gebouwen die leegstaan en die eventueel gerenoveerd kunnen worden door Habitat pour l'Humanité.
Ik ben niet zo'n ster in het bellen van vreemden (geen idee waarom) dus dat is een hele opgave. Vooral als het in het Frans moet. Want ondanks die cursus, Frans over de telefoon vind ik nog steeds erg lastig. Men verstaat mij niet goed, ik versta hen niet goed en dan slaat de paniek toe. En geen lichaamstaal die mij kan redden. Nu ja, ik ga het samen met iemand anders doen, en die spreekt vloeiend Frans, Engels en Italiaans dus samen lukt het ons vast. Hoop ik.

Diner

Ja, zo noemen ze in Québec een lunch. En het avondeten heet een souper.

Vandaag hadden we een diner met een aantal van de cursisten van de cursus Frans ter viering van de laatste les. Het was een korte cursus, te kort, maar desondanks heb ik een hoop geleerd. Ik denk soms zelfs in het Frans momenteel.

Met een aantal van de cursisten klikte het ook, en ik wil ze graag nog eens ontmoeten. Ik heb hun emailadressen, en hoef alleen even de eerste stap te nemen. Ik denk dat ik ze maar ga uitnodigen om gezamelijk naar een Franse film te gaan.

Katinka

Bezoek van Katinka en Mark, uit New York City. Katinka was Alison's beste vriendin in haar jeugd, maar het contact is een beetje verwaterd sinds Katinka naar New York vertrok. Katinka is gehandicapped en kan niet zo makkelijk reizen. En toen wij in de herfst in New York waren had ze net een nieuwe baan en kwam het erg ongelegen. Ze hebben elkaar bijna 4 jaar niet gezien.
Desondanks was het reuze gezellig. We hebben pizza gemaakt (zelfs de bodem) terwijl we onderwijl aan het kletsen waren. Pizza met seafood, pizza met aubergines, pizza met courgettes en pizza met terayaki vis. Mark en Katinka hebben elkaar op dezelfde website ontmoet als Alison en ik, dat schept een band. Ola is Katinka's moeder en is geboren in Venlo, dat schept ook een band. Ola en ik praten meestal Engels met elkaar, want na meer dan 40 jaar in Canada vind ze haar Nederlands een beetje roestig. Dat valt in werkelijkheid erg mee, maar ik begrijp het wel. Ook ik heb soms moeite om woorden te vinden in het Nederlands, en ook de zinsbouw hier is soms niet helemaal correct.

Stok

Grrrrrrrrrrr!!!!

Pootjes

Ik moet het bekennen: na enkele maanden is Pepe er toch in geslaagd om mijn hart te winnen. Soms ie ie gewoon ontzettend 'cute'.

Bijvoorbeeld als ie zijn ogen wast door er met zijn pootjes in te wrijven en deze vervolgens af te likken. Het is net of ie verstoppertje speelt.
...96, 97, 98, 99, HONDERD!
Iiiik Kooooommm! Wie niet weg is is gezien!

(in werkelijkheid kan het stomme beest nog niet eens tot drie tellen, maar ik ben in een gulle bui vandaag)

Klas

Voor het eerst in bijna 20 jaar zit ik weer in de schoolbanken. Ik volg (sinds maandag) een twee weken durende cursus Franse spreekvaardigheid. Eerst een dag op nivo 4, maar nu doe ik al twee dagen nivo 5. Het is erg gezellig en behalve Frans steek ik er nog een heleboel andere dingen op. Er zitten namelijk een heleboel erg verschillende mensen in mijn klas en de meeste zijn nog boeiend ook. En ik vind discussieren erg leuk, zelfs in het Frans.

Vroeger op de middelbare school haatte ik de talen. Ik heb ze dan ook zo snel mogelijk laten vallen. Saaie grammatica en woordjes leren; ik vond er niks aan en bakte er nog minder van (dat had een oorzakelijk verband). Maar nu ik talen gebruik om te communiceren (iets wat ik toen nauwelijks deed; ook niet in het nederlands trouwens) is dat heel anders. Ik zat vanmorgen echt te genieten, met een grote grijns op m'n gezicht.

Cinema

Eindelijk eens een keer naar een film in onze buurtbioscoop, het onlangs opgeknapte theater 'Cinema Beaubien'. 10 minuten lopen, maar op de een of andere manier was het er nog niet van gekomen om er een film te gaan bekijken.

Maar als Nederlander naar een Duitse praatfilm ("Nackt") kijken met Franse ondertiteling samen met een Engelstalige vrouw is hard werken.

De taalverwerkende delen van mijn hersenen waren dan ook ernstig oververhit.

Veertig (2)

Samen zijn we nu tachtig.

De ketting is een kado van mijn moeder, en kleurt prachtig bij deze jurk.

Parade

Vier juli is de Amerikaanse nationale feestdag en dat wordt altijd heftig gevierd. Zo hadden we vannacht vuurwerk in het bos (we waren inmiddels al duidelijk weer bijna in de bewoonde wereld aangekomen) en alle campeerplekken waren bezet dus moesten we een paar kilometer verder lopen totdat we een kampeerplek vonden die alleen maar door gekken met rugzakken kon worden bereikt en niet met een moterboot. Dat maakte hem een stuk minder aantrekkelijk voor feestvierende Yanks met veel bier en barbeque's.

Op de terugweg raakten we in de Fourth-Of-July-Parade van Plattsburgh verzeild. Als ze toch eens wisten wat voor een anti-amerikaanse opmerkingen we maakten in de auto...

Bever

Een van de bevers. (Willem?) Hij klapte ook nog een paar keer met zijn staart op het water, maar de camera was natuurlijk te langzaam om dat moment vast te leggen.

Nog steeds geen eland gezien, maar wel:

• 2 bevers
• 7 slangen
• 3 loons
• 2 rode eekhoorns
• een tiental padden
• een twintigtal bruine kikkers
• honderden brulkikkers (gehoord)
• een zwarte labrador

• miljoenen muggen (98% DEET werkt)
  
• duizenden dazen (98% DEET werkt niet, maar een pets wel)
  

Geen beren gelukkig, want de grote hoop berenstront die we wel zagen deed ons besluiten dat we de beer zèlf niet echt hoefden te zien.

We hebben wel twee wasberen gezien, maar die lagen dood naast de weg.

Woeker

Het pad is op veel plaatsen erg overwoekerd, en onze benen zitten nu vol met krassen. Alison heeft een nieuwe rugzak, een met een paar dagen vervroegd, verjaarskado. Ze moet er aan wennen, en heeft de juiste 'fit' nog niet helemaal gevonden.

Wild

Om onze trouwdag te vieren (en omdat het vandaag Canada Day is, de Canadese nationale feestdag) ontvluchtten we wederom het drukke Canada en gaan we naar de Adirondacks. Een langere , meerdaagse wandeling dit keer, door een vrijwel verlaten gebied. Erg fijn. En mijn knie, die de laatste tijd wat aan het opspelen was, houdt zichgelukkig goed.

Dit is wat er overblijft van een bos als de waterstand veranderd doordat bevers een dam bouwen. Maar er wordt niet ingegrepen, want het is een natuurgebied. Alleen grote bosbranden zullen worden geblust, verder wordt er niet ingegrepen en blijft het woest en wild.

Voetbal

Ik heb (ik geloof voor de tweede keer in m'n leven) een hele voetbalwedstrijd uitgezien. Ik was boodschappen aan het doen en kwam langs een cafe met open ramen alwaar men Nederland-Portugal aan het kijken was. En ik ben blijven kijken tot het einde. Grappig was dat bijna iedereen voor Nederland was, hoewel het in een buurt was waar erg veel Portugezen wonen. Maar later begreep ik dat er veel Grieken waren, en dat de Portugezen in een cafe iets verderop zaten.

Opruiming

De letterlijk miljoenen borden die overal hingen om de kandidaten van de verkiezingen te introduceren (allemaal met 'hoofden' erop; als je erg lelijk bent kom je waarschijnlijk niet in het Parlement) worden zo snel mogelijk verwijderd.

Op het bord een foto van de leider van het 'Bloc Québecois', de partij die zowaar nog een aantal zetels heeft afgesnoept van de Liberalen, en als de grote overwinnaar wordt gekenschetst.
Slechts twee partijen hebben zetels in onze provincie, 54 voor het 'Bloc Québecois' en 21 voor de Liberalen. Het 'Bloc Québecois' doet alleen maar in Québec mee aan de verkiezingen maar heeft toch met 12% van het totaal aantal Canadese stemmen, 17% van de zetels verworven. Een andere partij won met bijna 16% van de stemmen slechts 6% van de zetels...

Stemmen

Alison heeft vandaag gestemd voor het Canadese parlement en de regering. De regering wordt hier namelijk samengesteld uit parlementsleden en wordt dus ook gekozen.

Canada heeft een kiessysteem dat lijkt op dat van Engeland. Canada is opgedeelt in 308 kiesdistricten die ieder één kandidaat kunnen kiezen. Dus de kandidaat die meer stemmen krijgt dan de andere kanditaten wint de verkiezingen in dat district en komt in het parlement. Als er 10 partijen meedoen dan kan je theoretisch dus met 11 procent van de stemmen winnen. maar er doen geen 10 partijen mee en veel mensen stemmen op de kandidaat die vorige keer won omdat ze dan het gevoel hebben dat hun stem niet 'verloren' gaat.

Omdat ons kiesdistrict toch voor een kandidaat en partij kiest die Alison niet ziet zitten heeft ze op een kleine, kansloze partij gestemd. Die krijgen nu wel wat meer geld voor hun campagnekas tijdens de volgende verkiezingen.

Ik mag nog niet stemmen; daarvoor moet ik eerst Canadees worden. Wie weet is er tegen die tijd een beter kiessysteem...

Pad

Om ook eens wat bij te dragen aan de kwaliteit van de wandelpaden in Québec ben ik meegegaan met een aantal studenten van McGill University om een aantal paden te onderhouden. Hier repareren we een moerassige plek door er een soort van brug overheen te bouwen. Gemaakt van omgewaaide bomen, dus geheel milieuvriendelijk. het enige probleem is dat bijna niemand in dit groepje erg handig was en iedereen een beetje wachtte tot iemand het voortouw nam. Dat heb ik tenslotte maar gedaan.

Nu maar hopen dat de mountainbikers niet in een wijde boog om deze brug heen fietsen en een nieuwe moerassige plek creëren.

's Avonds na de maaltijd (chili!) kampvuur met gepofte marshmellows en smores. Smores is een lekkernij die bestaat uit twee koekjes met gesmolten chocolade pastilles (gesmolten door ze naast het kampvuur te leggen) met daartussen een gepofte marshmellow. Een Canadese classic!

St. Jean Baptiste

St. Jean Baptiste is de Nationale feestdag van Québec. Want Québec wil graag een natie zijn en geen ordinaire provincie van Canada. Dus hebben we een eigen regering, een eigen hoofdstad (Québec) en betalen we twee keer belasting. En hebben we twee nationale feestdagen: een op 24 juni en een op 1 juli. En om de festiviteiten (die onder andere bestaan uit drinken, een parade en een popconcert) kracht bij te zetten rijden er vele auto's toeterend door de straten met grote blauwwitte vlaggen.

Het toeval wil echter dat deze 24ste juni de Grieken een wedstrijd winnen tijdens de Europese voetbalkampioenschappen. En Montréal heeft een groot aantal Griekse immigranten. Dus rijden er vandaag nog meer gekken met toeterende auto's en blauwwitte vlaggen door de stad dan gewoonlijk.

Airco

Op zich zijn Alison en ik niet zo'n voorstander van aircontioners, maar het wordt op sommige dagen wel erg warm en klam in Montréal. Dus heb ik (twee zomers geleden al) een Airco aangeschaft om onze slaapkamer af te koelen. Hij staat maar een uurtje of twee per dag aan, maar het helpt om in te slapen. En vandaag heb ik die uit de kelder gehaald en geïnstalleerd. Met een plank ernaast zodat het hele raam is afgedekt.

Waslijn

Alison droogt haar was (en nu ook de mijne) al jaren in de droogtrommel. In de winter is dat begrijpelijk, maar met een buitentemperatuur van 25 graden is het volgens mij pure energieverspilling. Dus heb ik (eindelijk) een waslijn gemaakt en die is vandaag officieel in gebruik genomen.

Het oordeel: "Prima! Alleen de handdoeken worden wel erg hard zo..."

Natte hond

Wandeling met beide honden in een park dat grenst aan de "Rivière des Prairies", de rivier die het eiland waar Montréal op ligt aan de noordkant begrenst.

Meestal mag alleen Poupoune mee, want Pepe en auto's is geen goede combinatie. Zodra de deur van de auto openstaat springt hij erin en nestelt zich op een van de stoelen. maar wanneer de auto gaat rijden begint hij vervolgens vreselijk te janken en springt ie ofwel op het hoofd van de chauffeur of kruipt ie onder het rempedaal. Dat is minder dus moet ie in een hondenkrat en dan jankt en blaft ie alleen maar. Langer dan zo'n 20 minuten kun je dat als chauffeur niet aanhoren, dus mag ie alleen mee op korte ritjes. Meestal voeren die ritjes naar de hondenoppasser, waarna wij iets leuks gaan doen.

Maar aangezien de nieuwe auto iets langer is is Pepe geweeklaag een stuk verder van je verwijderd dus is het net een pietsje minder erg. Dus mocht ie mee wandelen en hij 'mocht' zelfs zwemmen in de rivier. Hij heeft geen hekel aan water (hij springt zo in de badkuip als ie z'n drie-maandelijkse douchbeurt krijgt) maar het water was nog een beetje te koud naar z'n smaak.

Mirror

De mislukte fietsdemonstratie heeft wel de pers gehaald. De "Mirror" (een gratis wekelijkse krant) publiceerde een foto. Met mij erop. Een vriendin van Alison herkende me zelfs.

Hier is de foto op de Mirror website.

Rael

Op straat, terwijl wij naar de bioscoop liepen kwamen we het Rael promotieteam tegen. Rael is een sekte van UFO-volgelingen die vorig jaar in het nieuws kwam met de bewering dat ze een menselijke kloon hadden geproduceerd. Rael's hoofdkwartier is vlakbij Montréal, en ze hebben er ook een landingsplaats gebouwd voor de dag dat de UFO gaat landen met de verlossers. Of zoiets. De details moet je maar nalezen op de Rael website.

Fietstocht

(Foto: Luis Barrantes)

En nog een fietstocht! Dit is de Montréalse poging om mee te doen met de wereldwijde 'Naked Bike Ride', een protestfietstocht tegen olie en voor zelfexpressie.
Helaas was de organisator van de Montréalse tocht halverwege opgehouden met organiseren en kwamen er maar een stuk of twintig mensen opdagen. En een heleboel politie. Die agenten zeiden eerst dat het OK was als we maar binnen het park bleven waar de start was gepland. Toen we ons uitkleden begonnen ze echter aanstalten te maken om ons een voor een te arresteren. En dat hadden we er nu ook niet voor over, dus we kleden ons maar weer aan. Maar daarna zijn we met 8 mensen samengekomen op een nabij terras en hebben gezamelijk besloten dat we het volgend jaar beter gaan aanpakken. Met betere publiciteit en hopelijk meer deelnemers. Dus wellicht tot volgend jaar.

Ik sta rechts op deze foto.

Fuif

Naar Mary's examen fuif. Mary (links op foto) houdt deze fuif ieder jaar, want ze is een lerares en ze viert het examen van haar leerlingen dus ook ieder jaar. Blij dat ze er voor een paar manden van verlost is.
Er waren zo'n 18 mensen en we namen de kroeg langzamerhand over. Een paar interessante mensen ontmoet.

Groentenman

Nu ja man, er werken hier zo'n 20 groentenmannen (en een paar vrouwen ook). Dit is Sami, een gigantische groenten- en fruitwinkel ongeveer tien minuten van ons huis. Ze hebben gigantische stapels van zowat alle denkbare soorten groenten en fruit. Veel tropische produkten ook, dus je koopt er soms dingen waarvan je niet weet hoe je ze moet bereiden. Maar met de naam van de soort en een zoektocht op het internet kom je een heel eind.

Tour

Meer dan 30.000 mensen stapten vandaag op hun fiets en reden mee met de 'Tour de l'Île', een 45 km lange fietstocht dwars door Montréal. Alle straten zijn afgezet, dus je kunt je eindelijk op het fietsen concentreren en hoeft niet zo op te letten of er een of andere automobilist toevalllig plotseling zijn portier opent of besluit naar rechts af te slaan zonder zijn knipperlicht te gebruiken of goed te kijken. En dan wordt fietsen een stuk aangenamer.

We waren met een groepje van 8 en raakten elkaar een paar keer kwijt in de mensenmassa, maar vonden elkaar ook weer terug. Een genoeglijke dag.

(Alison houdt niet van fietsen, en niet van mensenmassa's dus prefereerde om vandaag in de tuin te werken.)

Belastingen

En het is prachtig weer buiten...

Kat

Ik zit in mijn werkkamer loglog bij te werken wanneer ik iets hoor. Het blijkt een grijze kat te zijn, die nieuwsgierig en/of hongerig zich in het hol van de leeuw heeft gewaagd. Poupoune ligt aan mijn voeten maar heeft eerst nog niks in de gaten. Maar dan, wanneer de kat zich op slechts anderhalve meter van haar vandaan bevindt, ruikt/hoort ze iets en stormt al blaffend achter de kat aan. Die is gelukkig sneller en verschanst zich in de tuin op de schutting van de buren. Daar blijft hij pestend zitten terwijl Poupoune hem angstvallig in de gaten houdt.

IJsfabriek

De wandeling van gisteren zat ons zwaar in de benen (ik had weer last van een oude knie blessure) dus de volgende dag daalden we alleen maar af van de kampeer plek naar de auto. Daarna gingen we op bezoek bij een echte touristische attractie, de Ben & Jerry's ijsfabriek! Er werd niet gewerkt op zondag, maar desondanks maakten we een rondleiding en proefden nog even een paar smaken die in Canada niet te krijgen zijn omdat alle zuivelprodukten uit het buitenland hier een forse import heffing krijgen om Canada's eigen boeren te beschermen. Daarna via een toeristische route weer naar huis.

Wat opviel in dit deel van Vermont is dat ongeveer 1 op de 10 auto's een Subaru Outback is. Erg grapppig om voor een stoplicht te staan in een rijtje van vier Subaru's en dan een paar ander Subaru's langs te zien komen.

Kameel

Dit weekend gaan we weer eens naar de Verenigde Staten om te wandelen in Vermont. Het was nog even de vraag of ik het land überhaupt we in kwam, want ik had m'n Visa Waiver niet op de juiste manier teruggegeven. Maar het was geen probleem en een paar uur na vertrek stonden we met rugzak aan de voet van de 'Camel's Hump', Vermont's twee na hoogste berg. Nu ja, berg, het is een berg van 4078 voet, zo'n 1242 meter. Het begin van de wandeling was echter 850 meter lager, en het was een steile klim en na een winter van stilzitten was het een hele onderneming. Het waaide flink, dus werden we zowat van de top geblazen. Op de terugweg ging ik even plassen en zei Alison om verder te gaan. Dat deed ze, maar helaas miste ze een bordje bij een tweesprong en liep de verkeerde richting uit. En omdat het nu steil naar beneden ging duurde het een tijdje voordat ik begon te vermoeden dat ze niet meer voor me uit liep. Wat te doen? Wachten, teruggaan? Ik besloot langzaam voort te gaan totaan de volgende tweesprong. Op weg daarnaartoe legde ik een spoor van M & M's, in goede klein duimpje traditie. Onder weg kwam ik nog een man met hond tegen, die geen Alison gezien had, dus ze bevond zich waarschijnlijk achter me. Ik hoopte maar dat ze er snel achter kwam dat ze verkeerd zat, want anders moest ze een heel eind terugklimmen. Gelukkig kwam ze, terwijl ik op een steen aan het wachten was en al plannen beraamde om naar snel naar de tent te gaan en met een hoofdlamp terug te keren (het was al bijna donker), de heuvel afgestormd en konden we ons weer herenigen.

Na een simpele doch voedzame maaltijd bij de tent gingen we vreselijk vroeg (8:30!) naar bed.

Dairy Queen

In plaats van naar ER te kijken, dat op zomerreces is, gaan we een wandeling maken met de ER-gang. Met onderweg een stop bij de Dairy Queen (een soort van MacDonalds keten van ijswinkels), om een ijsje te eten. (Eigenlijk was de volgorde meer: we gaan een ijsje eten en daarna nog even wandelen op de mountain.)

Groei

Het is ongelofelijk hoe snel alles hier groeit. In een paar weken is de tuin hier weelderig groen geworden.

Verkiezingen

Zondag heeft de premier hier verkiezingen voor het parlement en de regering uitgeschreven. Die verkiezingen zijn al over een maand. Ik mag niet stemmen maar probeer het toch min of meer te volgen. Men kiest hier direct voor parlementariers en dat gaat per district. Dus de kandidaat die wint in ons district zit automatisch in het parlement. Uit dit parlement wordt de regering samengesteld. Je kunt dus geen 'vakminister' zijn zoals in Nederland. Het is een raar systeem, en er zitten grote nadelen aan, vooral voor kleiner partijen die dus wel 10% van de stemmen kunnen hebben maar toch geen zetels. Maar aan de andere kant ken je je eigen parlementarier en kan je hem aanspreken als ie het niet goed doet.

Deze poster, bij onze buren, maakt reclame voor de kandidaat van de 'Bloc Québecois' de partij die Québec onafhankelijk wil maken. Grappig detail is dat er een blad van een esdoorn op is gevallen, hèt symbool van het federale Canada...

Drinken

Na een lange wandeling (15 km) in een natuurpark op het uiterste oostpuntje van het eiland waar Montréal op ligt, hebben we dorst. Groot is mijn verbazing als Poupoune op het fonteintje springt en met Alison mee gaat drinken. Het is zo'n slimme hond.

Park

En alweer een picknick, nu in het park op de Mount Royal. ik heb zelf sandwiches gemaakt en die waren erg lekker. Poupoune wil ook maar krijgt niks. En de olijven die uit onze sandwiches vielen (een bij Alison en een bij mij) vind ze niet lekker.

Lunch

De bedoeling was dat hier tegenover mij aan dit terrastafeltje van cafe/restaurant Le Petite Alep iemand zou zitten, maar hij kwam niet opdagen. En dit was notabene de tweede keer dat een afspraak misliep. Nu ja, driemaal is scheepsrecht.

Ik ken deze jongen niet, dus het is een soort van blind date. Het is een Nederlander die ook onlangs naar Montréal is verhuisd, en ik kwam hem tegen op een forum op Internet.

A vendre (2)

Kleine rampen:

• Ik kreeg een parkeerbon omdat ik vergeten was de auto te verplaatsten. Twee keer per week wordt de straat geveegd en dan mag je een uur lang niet parkeren. Voor de veegwagen uit rijdt een wagen van parkeerbeheer en die deelt bonnen uit. 42 dollar per auto, dus dat vegen betaald zichzelf. Ik ben namelijk niet de enige die dat vergeet. Al komt het bij mij doordat ik de auto altijd achter ons huis parkeer, maar daar staat nu de andere auto.
  
• Het formulier dat ik nodig had om namens Alison de auto te verkopen was niet correct ingevuld en ik stond dus voor niks met de koper bij de SAAQ. Nee, het rijbewijsnummer klopte niet, dus ze kon niks voor me doen.
  
• Op de weg terug begeeft de ruitenwisser het, terwijl het giet. De bui trekt gelukkig snel over, maar het voorspelt niks goeds. Ik kan het gelukkig zelf repareren met wat kruipolie.
  
• Gisteren de deal, met een nieuw formulier, uiteindelijk gesloten.
  

Grote rampen:

• De koper belt net op dat de auto veel olie lekt. Hij sprak van een lier olie op de grond. Dat deed ie niet toen ik er nog mee reed. Zou de eerste proefrit met de meneer die vergat te ontkoppelen dit kunnen hebben veroorzaakt? Wat te doen? Ik voel me vreselijk schuldig. Maar het is nu zijn auto... Hij gaat nu naar een garage en belt me terug.
  

Update: het bleek dat de oliepan (?) doorgeroest was. Ik heb de helft van de reparatie betaald (ik ben te goed voor deze wereld) en hoop dat nu alles goed is.

A vendre

En nu staat de oude auto te koop. Ik heb hem in het centrum van de stad geparkeerd, vlakbij de grootste universiteit, waar een hoop studenten langskomen. Ik krijg veel reakties maar het is wel veel werk. Iedere keer daar naartoe om een proefrit te maken. De eerste proefrit persoon was duidelijk niet gewend aan een manual en schakelde zonder de koppeling in te drukken. Auw. Ook had ie het licht aan gezet en dat had ik niet gemerkt. Dus kreeg ik 's avonds een telefoontje dat de auto die te koop stond z'n lichten aan had staan. Ik er naartoe maar de accu was al leeg. Gelukkig was ik met de ander auto dus kon ik de accu eruit halen en hem opladen. Maar al met al kost me dit verkopen bijna meer tijd dan het me opbrengt aan geld. En ik ben een slechte verkoper. Deze auto is niet erg goed, en ik ben veels te eerlijk. Goed, ik vraag er niet veel voor, maar toch...

Ik heb nu een serieuze koper, en ga morgen met hem naar de SAAQ om de auto op zijn naam te schrijven.

Ski

Een ski piste in de zomer is niet het mooiste wandelpad, maar het loopt wel zacht. De rest van dit provinciale park "Mont St. Bruno" is gelukkig mooier, maar alle wandelpaden zijn verhard en dat doet, na 10 km, erg pijn aan mijn voeten. Ik hou niet van lopen op asfalt (krijg er ook flinke blaren van) en vraag me af waarom ze al die wandelpaden toch verharden. Het zal wel met onderhoud te maken hebben. Nu ja, volgende keer gaan we naar een ander park.

Gekocht

Nou, dit is hem dan.

Hij rijdt lekker, is de meest luxe auto die ik ooit heb gehad, met Airco en cruise control, ABS en 4 wiel aandrijving. En hij is tamelijk veilig en daar ging het me om.

[voor de autogekken: het is een Subaru Legacy Outback uit 1998. Met 175000 op de teller, dat wel.]

De buren doen nu opeens heel anders tegen ons.

Picknick

De eerste picknick van het jaar! Sushi eten op het grasveld van de McGill universiteit, en daarna naar de film. Op de achtergrond links zijn een paar mensen aan het cricketten, en verder worden we omgeven door voetballende, frisbee gooiende, jonglerende en rollerskatende studenten. De laatste colleges zijn geweeste en het is zomer.

Zondagmiddagwandeling

Met Paul en Diane eerst in China Town ge-dimsumt, en daarna een zondagmiddagwandeling wandeling gemaakt naar de stroomversnellingen in de St Lawrence rivier, iets stroomopwaarts. Het is een heerlijke warme dag en half Montréal is aan het fietsen, skaten of wandelen. En een paar mensen zijn zelfs aan het 'raften'. De stad bevindt zich hier overigens slechts 200 meter vandaan.

Sproeien

Ik heb vandaag een stukje van onze tuin bedekt met graszoden want het graszaad dat Alison vorig jaar had gezaaid dat wilde niet zo erg opkomen. Het is een tamelijk donker stukje tuin (onze hele tuin is tamelijk donker wegens Noord-Oostelijke ligging) en ook nog onder de esdoorn die, omdat ie hele ondiepe wortels heeft, alle water wegzuigt. Dus moeten we regelmatig sproeien om te zorgen dat de graszoden 'aanslaan'. Maar als het gras de volgende winter niet overleefd dan is dat niet zo erg, het kostte maar 12 dollar.

Auto

En weer een middag gespendeerd aan het kopen van een auto. En het zou wel eens kunnen zijn dat we er een gevonden hebben die aan onze eisen voldoet en nog een beetje betaalbaar is. Later meer...

Ballon

Er is een blauwe ballon in de tuin gewaaid en Poupoune vindt het maar een eng ding. Slechts met de grootste moeite is ze te bewegen om de ballon te passeren.

Denise

Dinsdag is de dag dat Denise komt, om het huis een beetje schoon te maken. Want zowel Alison als ik zijn niet echt schoonmaaktypes en ook nog eens allergisch voor huisstofmijt en schoonmaakmiddelen. En met honden in huis wordt het erg snel vies. Dus spenderen we een groot deel van ons huishoudgeld aan Denise.
Denise is niet echt een heel goede schoonmaakster maar ze heeft het geld hard nodig en dus durven we haar niet eens te ontslaan. Gelukkig gebruikt ze nu iets minder schoonmaakmiddel zodat we niet zodra we thuis komen achterover slaan van de 'frisse' lucht. Wat een negatief stukje wordt dit. Ja sorry, dat krijg je als je een ontstoken kies hebt. Nu ja, het gat is ontstoken. Ik ga zo maar weer eens naar de tandarts. Dat komt goed uit, want dan kan ik Denise ontvluchten.

Hoezee

De jarige, de koningin en Alison.

Vandaag, ondanks mijn pijnlijke hoofd, naar de Montréalaise viering van koninginnedag gegaan. Met de Consul en zijn vrouw en nog een heleboel andere Nederlanders in den vreemde. Expats, emigré's en Canadezen met warme banden met het koningshuis, ze waren er allemaal. Ik had natuurlijk moeten netwerken maar mijn hoofd stond er letterlijk en figuurlijk niet naar. Ik heb dus alleen maar met Paul en Diane en Co en Joyce gepraat. Twee animatiefilmers en hun vrouwen. En met Alison natuurlijk, die zich kapot lachtte om het feit dat Nederlanders hun volkslied niet kunnen zingen. Het gezang eindigde bij ieder couplet ongeveer 5 seconden eerder dan de muziek. Gelukkig werden er maar twee coupletten gezongen.

Het evenement vond plaats in het Ritz Carlton, reuze chic dus, maar de catering was niet best. Sommige hapjes waren van karton. Alison werd een beetje dronken maar heeft zich verder niet misdragen.

Rokjes

Het is Rokjesdag vandaag. 22 graden en half bewolkt. Ik ben net even met Poupoune wezen wandelen en het was te warm in mijn lange broek. Helaas deed bij iedere stap deed mijn hoofd nog zeer (zie eergisteren). Dus ik ga nu niet de stad in om een foto te maken van blote meisjesbenen. Die moeten jullie er maar zelf maar bij denken.

Kies

Mijn tandarts heeft eindelijk mijn kies getrokken. Het was een hele operatie, hij heeft er bijna anderhalf (!) uur over gedaan. Heel voorzichtig, want hij wilde niet dat er een wortelpunt af zou breken, want de kies was erg lang en zat zowat tegen mijn kaakholte aan. En een wortelpunt eruit vissen zou erg lastig worden. Omdat de kies lange en kromme wortels had, kreeg hij hem er niet uit. Dus toen heeft ie hem maar in tweeën geslepen.

Drie jaar van ellende zijn nu hopelijk bijna ten einde. Voorlopig doet mijn hoofd nog verrekte zeer.

De verzekering betaald de rekening hoop ik.

Groen

De grasvelden waar we meestal de honden uitlaten krijgen eindelijk weer een beetje een groene kleur. Na maanden bedekt te zijn met sneeuw is alles hier bruin. Nee, April is niet de mooiste maand hier. Maar de lente is dan toch langzaam aangebroken, en die gaat als het goed is heel snel over in hoogzomer. Ik hou u op de hoogte wanneer het Bloesjesdag is. Of Rokjesdag.

Hol

[We zijn op zoek naar een tweedehands auto want de Hyundai doet het niet meer zo best en is ook niet erg veilig. Maar na het bezoeken van twee mogelijke kandidaten zijn we zo gestressed dat we maar een wandeling gaan maken met Poupoune. Dat helpt een beetje.]

Poupoune is een heel bangelijk hondje. Vooral nauwe ruimtes, zoals achter deuren vind ze doodeng. Dus het duurde even voor we haar in deze holle boom kregen en ze rende er zo snel mogelijk aan de andere kant weer uit. Te snel voor mijn trage digitale camera.

Raar genoeg slaapt ze wel onder ons bed en daar is het zo krap dat we haar regelmatig haar hoofd horen stoten.

Rijbewijs (2)

Na negen uur wachten en 100 dollar vandaag eindelijk in de brievenbus. Dus nu kan ik ook punten gaan verzamelen.

We hebben hier namelijk een puntenrijbewijs; bij iedere overtreding krijg je strafpunten en als je er teveel hebt (meer dan 4) dan moet je je rijbewijs tijdelijk (3 maanden) inleveren. En je volgende rijbewijs wordt dan ook nog eens veel duurder.

Te hard rijden: 1 to 15 punten. Dat laatste als men meer dan 120 km te hard rijdt. Geen gordel: 3 punten. Niet stoppen voor een schoolbus: 9 punten. Voor het hele overzicht verwijs ik u graag naar de saaq website. Die pagina is er alleen in het frans, de engelstalige inwoners van Québec moeten dit maar gewoon weten.

Het voordeel van dit Quebecaanse rijbewijs is wel dat als ik in het buitenland een overtreding bega er totaal geen sancties bestaan.
Dus ik ga maar veel in het buitenland rijden.

Banaan

Dit weekend eindelijk van mijn zwager David een Banana Guard gekregen. En nog wel een in precies dezelfde kleur als onze keuken. Wat is een Banana Guard? het is een verpacking waar precies een banaan in past zodat je hem in je tas kunt stoppen zonder dat ie tot moes wordt geplet. Erg handig.

Om de Bananaguard een beetje te promoten poste ik zondag een link op een weblog. En dinsdag kreeg ik van Marijn een mailtje met als onderwerp 'bananenliefhebbers opgelet'. Bleek mijn link de hele wereld over te gaan en door een heleboel webloggers te zijn overgenomen. De Banana Guard website is vandaag zelfs een van de 2 meest gelinkte websites volgens Daypop.com en nummer drie bij Popdex.com.

Grappig als je weet dat jij de oorzaak hiervan bent. Ik hoop dat David nu vreselijk rijk wordt. En anders, ach hij is medisch specialist, dus toch al niet echt arm.

Yoghurt

Ik maak tegenwoordig zelf mijn yoghurt. Ik eet nogal veel van dat spul en het kost hier 4 euro per liter dus dat gaat hard. En het is heel simpel om zelf te maken.

• Kook 1 liter of melk
• Laten afkoelen tot 40 °C Beetje warme melk in bakje vermengen met 8 eetlepels yoghurt die je hebt gekocht (maakt niet uit welke soort yoghurt, maar hoe lekkerder de gekochte youghurt, hoe lekkerder je eigen yoghurt wordt)
• Yoghurt papje voorzichtig door melk roeren
• Pan 24 uur laten staan, afgedekt en bij voorkeur bij een temperatuur van 40 °C

Die temperatuur hou ik zo hoog door Poupoune's warmtedekentje te gebruiken, dat ze nu het lente wordt toch niet meer nodig heeft. Je kunt hetzelfde effect bereiken door de pan in de oven te zetten en het ovenlicht aan te laten (en de oven gewoon uit).

De yoghurt is erg lekker!

Ottawa

Klik voor grotere versie

Naar Ottawa, om de nieuwste aanwinst in Alison's familie te aanschouwen: Simon, de baby van Alison's jongere zuster. Die staat niet op deze foto, want hij ligt op de vloer op z'n dekentje te lachen (het is een vrolijke baby). Simon en zijn ouders wonen in Vancouver, aan de andere kant van Canada en reizen met twee kinderen is niet zo makkelijk. Dit is de eerste keer dat de hele familie bij elkaar is.

Op de foto, van links naar rechts, Alison, broer Steven, zwager David, moeder Vivian, nicht Audrey, zus Nora, zus Bertha, de stoel van broer Matthew (maar die ligt nog in z'n bed) en vader Patrick.

Ik had ook kunnen schrijven Alison, zwager Steven, zwager David, schoonmoeder Vivian, nicht Audrey, schoonzus Nora, schoonzus Bertha, de stoel van zwager Matthew (maar die ligt nog in z'n bed) en schoonvader Patrick. Maar al dat gezwager en geschoon- dat klinkt me toch nog steeds eng in de oren. In ieder geval is dit is mijn bijna voltallige Canadese familie.

Habitat

Dit zijn misschien wel de bijzonderste huizen van Montréal: Habitat '67.

Gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1967 (net zoals de Biosphere) en een tamelijk willekeurig gestapelde 'berg' van betonnen pre-fab 'containers'. Heel vooruitstrevend voor die tijd, en ook nu ziet het er nog akelig modern uit. Ik weet niet of ik er zou willen wonen.

Lam

Dit had ik natuurlijk met pasen moeten posten.

Het barbecue seizoen begint weer en omdat de barbecues hier een stuk groter zijn dan in Nederland verkopen ze hier in de supermarkt gewoon hele lammeren voor aan het spit. Niet goedkoop maar waarschijnlijk wel lekker als ze ontdooid, gemarinneerd en gebarbecued zijn.

Gat

Dit is er eentje uit de midden categorie.

Nu ik weer aan het fietsen ben vallen de grote hoeveelheid gaten in de weg pas goed op. Montréal is er berucht om. Er zijn gaten die groot geneog zijn om een vrachtwagen in te parkeren. Dus het is zaak om continue alert te zijn tijdens het fietsen, maar als je je vering een beetje heel wilt houden ook tijdens het autorijden. Even om een gat rijden is hier de normaalste zaak van de wereld.

Ze ontstaan door jarenlang geen onderhoud aan de weg te doen. Er ontstaan kleine scheurtjes, daar sijpelt water in en dat bevriest in onze strenge winters. En de sneeuwschuivers die er overheen gaan lepelen het dan allemaal naar de oppervlakte. Ze worden gerepareerd, maar dat kan eigenlijk niet zonder weer nieuwe scheurtjes te maken. De enige oplossing is nieuw wegdek en nooit meer aan de leidingen daaronder komen. Dat kan dus niet want die leidingen (vooarl de waterleidingen) lekken als geen ander en behoeven ook groot onderhoud. Ongeveer 40 procent van het water dat in de leidingen wordt gepompt komt niet ergens uit een kraan maar lekt onderweg ergens in de grond...

Chatten

Zojuist uitgebreid met mijn moeder ge-videochat. Zij verblijft nu in een verpleegtehuis om te revalideren zodat ze later weer zelfstandig kan wonen. Ze haat het daar en wil zo snel mogelijk weg. Er is veel te weinig personeel en de bewoners moeten soms wel 2 uur wachten voordat ze naar de WC mogen.

Enfin, mijn moeder is nu voor het tweede paasdag diner bij mijn zus alwaar we haar laptop hebben geïnstallerd zodat ze kan videochatten met mij. Ik heb haar net een rondleiding door ons huis gegeven. Ze kan dan wel voorlopig niet op bezoek komen, op deze manier heeft ze toch een beetje een idee hoe ik hier leef.

Ik geloof dat ze het leuk vond om mij weer te zien.

Depanneur

De depanneur helpt je uit de brand. Deze winkels verkopen vooral bier en wijn voor iedereen die 's avonds nog een feestje wil bouwen (of gewoon alcoholist is) maar ze hebben ook een klein assortiment aan andere etenswaren. En ze zijn open op de raarste tijden.

Dus ook op Paaszondag, als je geen yoghurt in huis hebt voor het ontbijt. En toevallig een van de drie dagen dat de 'gewone winkels' dicht zijn.

(Nee, geen eierontbijt hier.)

Strand

Strandtafereel op zijn Canadees: die wilde branding bestaat uit nog niet gesmolten ijs.

We rusten even uit van het wandelen en genieten van de zon die al tamelijk krachtig is.

Vijver

We waren met Poupoune gaan wandelen naar een 'natuurpark' op het uiterste noordwestelijke puntje van het eiland waar Montréal op ligt. Montréal ligt natuurlijk niet echt op een eiland, maar omdat het omringd wordt door brede rivieren en meren lijkt het wel zo. In dat park was een ecologische boerderij met schapen (wol), paarden (om de maple sirup uit de bossen te vervoeren), ezels (geen idee), kippen (eieren) en ganzen (geen idee waarvoor; waarschijnlijk om op te eten).
Die ganzen hadden een vijvertje en in het frans is dat 'mare aux oies'. En dat klopte.

Poupoune vind al die beesten hier maar eng.

Fietsseizoen

De fietspaden zijn weer in ere hersteld. Nog niet iedere automobilist is daarvan op de hoogte, dus er staan nog wat auto's OP het fietspad geparkeerd, maar de groene paaltjes zijn dan ook pas net geplaatst. Ook is er nog niet geveegd en ligt er veel glas en steentjes.

Vandaag 10 km gefietst (en 10 km terug) naar het gebouw van de National Film Board waar een presentatie was van een aantal nieuwe animatie films. Vooral Ryan was erg indrukwekkend. Misschien wel de eerste met een computer gemaakte animatiefilm die ik echt goed vond. Nu ja, 'Shrek' vond ik ook goed, maar op een heel ander vlak.

Meubels

Het is niet zo heel duidelijk te zien maar op het bord rechts staat een opsomming van wat ze hier verkopen. Bedden, zowel van ijzer als met latten, en reproduktie meubelen.

Mijn vader had hier wel om kunnen lachen, denk ik.

Commentaar

Wat drie uur vergeefs wachten al niet kan doen met een mens...

Ik was dus wederom bij de SAAQ voor mijn rijbewijs. Ik moest mijn medische verklaring inleveren. Na anderhalf uur kon ik het formulier inleveren en na wederom anderhalf uur hoorde ik dat ik per brief antwoord zal krijgen. Dat voorspelt niet veel goeds.

Nee, dit commentaar kaartje heb ik maar niet opgestuurd...

Update 15 april: Vandaag de brief gekregen. En ik krijg toch mijn rijbewijs. Het betekent wel dat ik weer terug moet naar die verschrikkelijke wachtzaal...

Wil

En zowaar krijgen we nog even een flink pak (15 cm) sneeuw. Dat kan hier zo maar, zelfs in April.

Poupoune vindt het wel leuk, een beetje ravotten in de sneeuw.

Hoofdlamp

Alison werkt aan de keukengordijnen met een hoofdlamp op om beter te kunnen zien. Of zou ze een kater hebben na gisteren en nog steeds dubbel zien?

Feestje

Feestje ter ere van mijn mid-life crisis. Alison heeft (met hulp van vriendinnen voor de laatste hand) wederom een taart gebakken, mogelijk nog lekkerder dan die van donderdag.

Er waren een hoop mensen, en het waren niet eens allemaal vrienden en familie van Alison. Niet gek voor een nieuwe immigrant.

Feestjes waar niet gerookt word, en waar iedereen rond elven vertrekt, waar vind je ze nog? In Canada.

Bon

Ik was bij een vriend van Alison, om hem te helpen met het maken van een simpele webpagina, en toen kreeg ik deze bon. Je mag in zijn straat namelijk 1 uur per dag niet parkeren. En ik was me daarvan niet bewust, want in onze straat is dat 1 keer per week, en ook dat was ik al weer vergeten, want ik parkeer eigenlijk nooit op staart maar bijna altijd achter het huis.

Ach ja, het is maar 25 dollar. Geloof ik. Ik kan het ding namelijk niet lezen want het regende hard en het is een doorweekt vodje.

Update: na droging is de bon eindelijk min of meer leesbaar en blijkt het alleen een waarschuwing te zijn. De parkeerpolitie hier waarschuwt blijkbaar eerst. Fijn.

Veertig

Veertig kaarsjes uitgeblazen in één keer.

Wachten

Wederom naar de SAAQ (zie 'Rijbewijs' op 9 maart) om mijn rijbewijs eidelijk om te wisselen. Het was vreselijk druk, er was zelfs geen parkeerplaats te vinden op het tamelijk grote parkeerterrein. Na weer in de rij te hebben gestaan voor een nummertje nam ik plaats in de zaal. Ook daar