loglog

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

De wandeling van gisteren zat ons zwaar in de benen (ik had weer last van een oude knie blessure) dus de volgende dag daalden we alleen maar af van de kampeer plek naar de auto. Daarna gingen we op bezoek bij een echte touristische attractie, de Ben & Jerry's ijsfabriek! Er werd niet gewerkt op zondag, maar desondanks maakten we een rondleiding en proefden nog even een paar smaken die in Canada niet te krijgen zijn omdat alle zuivelprodukten uit het buitenland hier een forse import heffing krijgen om Canada's eigen boeren te beschermen. Daarna via een toeristische route weer naar huis.

Wat opviel in dit deel van Vermont is dat ongeveer 1 op de 10 auto's een Subaru Outback is. Erg grapppig om voor een stoplicht te staan in een rijtje van vier Subaru's en dan een paar ander Subaru's langs te zien komen.

Dit weekend gaan we weer eens naar de Verenigde Staten om te wandelen in Vermont. Het was nog even de vraag of ik het land überhaupt we in kwam, want ik had m’n Visa Waiver niet op de juiste manier teruggegeven. Maar het was geen probleem en een paar uur na vertrek stonden we met rugzak aan de voet van de ‘Camel’s Hump’, Vermont’s twee na hoogste berg. Nu ja, berg, het is een berg van 4078 voet, zo’n 1242 meter. Het begin van de wandeling was echter 850 meter lager, en het was een steile klim en na een winter van stilzitten was het een hele onderneming. Het waaide flink, dus werden we zowat van de top geblazen. Op de terugweg ging ik even plassen en zei Alison om verder te gaan. Dat deed ze, maar helaas miste ze een bordje bij een tweesprong en liep de verkeerde richting uit. En omdat het nu steil naar beneden ging duurde het een tijdje voordat ik begon te vermoeden dat ze niet meer voor me uit liep. Wat te doen? Wachten, teruggaan? Ik besloot langzaam voort te gaan totaan de volgende tweesprong. Op weg daarnaartoe legde ik een spoor van M & M’s, in goede klein duimpje traditie. Onder weg kwam ik nog een man met hond tegen, die geen Alison gezien had, dus ze bevond zich waarschijnlijk achter me. Ik hoopte maar dat ze er snel achter kwam dat ze verkeerd zat, want anders moest ze een heel eind terugklimmen. Gelukkig kwam ze, terwijl ik op een steen aan het wachten was en al plannen beraamde om naar snel naar de tent te gaan en met een hoofdlamp terug te keren (het was al bijna donker), de heuvel afgestormd en konden we ons weer herenigen.

Na een simpele doch voedzame maaltijd bij de tent gingen we vreselijk vroeg (8:30!) naar bed.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

In plaats van naar ER te kijken, dat op zomerreces is, gaan we een wandeling maken met de ER-gang. Met onderweg een stop bij de Dairy Queen (een soort van McDonald's keten van ijswinkels), om een ijsje te eten. (Eigenlijk was de volgorde meer: we gaan een ijsje eten en daarna nog even wandelen op de mountain.)

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Het is ongelofelijk hoe snel alles hier groeit. In een paar weken is de tuin hier weelderig groen geworden.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Zondag heeft de premier hier verkiezingen voor het parlement en de regering uitgeschreven. Die verkiezingen zijn al over een maand. Ik mag niet stemmen maar probeer het toch min of meer te volgen. Men kiest hier direct voor parlementariers en dat gaat per district. Dus de kandidaat die wint in ons district zit automatisch in het parlement. Uit dit parlement wordt de regering samengesteld. Je kunt dus geen 'vakminister' zijn zoals in Nederland. Het is een raar systeem, en er zitten grote nadelen aan, vooral voor kleiner partijen die dus wel 10% van de stemmen kunnen hebben maar toch geen zetels. Maar aan de andere kant ken je je eigen parlementarier en kan je hem aanspreken als ie het niet goed doet.

Deze poster, bij onze buren, maakt reclame voor de kandidaat van de 'Bloc Québecois' de partij die Québec onafhankelijk wil maken. Grappig detail is dat er een blad van een esdoorn op is gevallen, hèt symbool van het federale Canada...

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Na een lange wandeling (15 km) in een natuurpark op het uiterste oostpuntje van het eiland waar Montréal op ligt, hebben we dorst. Groot is mijn verbazing als Poupoune op het fonteintje springt en met Alison mee gaat drinken. Het is zo'n slimme hond.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

En alweer een picknick, nu in het park op de Mount Royal. ik heb zelf sandwiches gemaakt en die waren erg lekker. Poupoune wil ook maar krijgt niks. En de olijven die uit onze sandwiches vielen (een bij Alison en een bij mij) vind ze niet lekker.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

De bedoeling was dat hier tegenover mij aan dit terrastafeltje van cafe/restaurant Le Petite Alep iemand zou zitten, maar hij kwam niet opdagen. En dit was notabene de tweede keer dat een afspraak misliep. Nu ja, driemaal is scheepsrecht.

Ik ken deze jongen niet, dus het is een soort van blind date. Het is een Nederlander die ook onlangs naar Montréal is verhuisd, en ik kwam hem tegen op een forum op Internet.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

Kleine rampen:

• Ik kreeg een parkeerbon omdat ik vergeten was de auto te verplaatsten. Twee keer per week wordt de straat geveegd en dan mag je een uur lang niet parkeren. Voor de veegwagen uit rijdt een wagen van parkeerbeheer en die deelt bonnen uit. 42 dollar per auto, dus dat vegen betaald zichzelf. Ik ben namelijk niet de enige die dat vergeet. Al komt het bij mij doordat ik de auto altijd achter ons huis parkeer, maar daar staat nu de andere auto.
• Het formulier dat ik nodig had om namens Alison de auto te verkopen was niet correct ingevuld en ik stond dus voor niks met de koper bij de SAAQ. Nee, het rijbewijsnummer klopte niet, dus ze kon niks voor me doen.
• Op de weg terug begeeft de ruitenwisser het, terwijl het giet. De bui trekt gelukkig snel over, maar het voorspelt niks goeds. Ik kan het gelukkig zelf repareren met wat kruipolie.
• Gisteren de deal, met een nieuw formulier, uiteindelijk gesloten.

Grote rampen:

• De koper belt net op dat de auto veel olie lekt. Hij sprak van een lier olie op de grond. Dat deed ie niet toen ik er nog mee reed. Zou de eerste proefrit met de meneer die vergat te ontkoppelen dit kunnen hebben veroorzaakt? Wat te doen? Ik voel me vreselijk schuldig. Maar het is nu zijn auto… Hij gaat nu naar een garage en belt me terug.

Update: het bleek dat de oliepan (?) doorgeroest was. Ik heb de helft van de reparatie betaald (ik ben te goed voor deze wereld) en hoop dat nu alles goed is.

[I'm too lazy to translate this. Try

for a computer translation.]

En nu staat de oude auto te koop. Ik heb hem in het centrum van de stad geparkeerd, vlakbij de grootste universiteit, waar een hoop studenten langskomen. Ik krijg veel reakties maar het is wel veel werk. Iedere keer daar naartoe om een proefrit te maken. De eerste proefrit persoon was duidelijk niet gewend aan een manual en schakelde zonder de koppeling in te drukken. Auw. Ook had ie het licht aan gezet en dat had ik niet gemerkt. Dus kreeg ik 's avonds een telefoontje dat de auto die te koop stond z'n lichten aan had staan. Ik er naartoe maar de accu was al leeg. Gelukkig was ik met de ander auto dus kon ik de accu eruit halen en hem opladen. Maar al met al kost me dit verkopen bijna meer tijd dan het me opbrengt aan geld. En ik ben een slechte verkoper. Deze auto is niet erg goed, en ik ben veels te eerlijk. Goed, ik vraag er niet veel voor, maar toch...

Ik heb nu een serieuze koper, en ga morgen met hem naar de SAAQ om de auto op zijn naam te schrijven.