loglog

De jarige, de koningin en Alison.

Vandaag, ondanks mijn pijnlijke hoofd, naar de Montréalaise viering van koninginnedag gegaan. Met de Consul en zijn vrouw en nog een heleboel andere Nederlanders in den vreemde. Expats, emigré’s en Canadezen met warme banden met het koningshuis, ze waren er allemaal. Ik had natuurlijk moeten netwerken maar mijn hoofd stond er letterlijk en figuurlijk niet naar. Ik heb dus alleen maar met Paul en Diane en Co en Joyce gepraat. Twee animatiefilmers en hun vrouwen. En met Alison natuurlijk, die zich kapot lachtte om het feit dat Nederlanders hun volkslied niet kunnen zingen. Het gezang eindigde bij ieder couplet ongeveer 5 seconden eerder dan de muziek. Gelukkig werden er maar twee coupletten gezongen.

Het evenement vond plaats in het Ritz Carlton, reuze chic dus, maar de catering was niet best. Sommige hapjes waren van karton. Alison werd een beetje dronken maar heeft zich verder niet misdragen.

Het is Rokjesdag vandaag. 22 graden en half bewolkt. Ik ben net even met Poupoune wezen wandelen en het was te warm in mijn lange broek. Helaas deed bij iedere stap deed mijn hoofd nog zeer (zie eergisteren). Dus ik ga nu niet de stad in om een foto te maken van blote meisjesbenen. Die moeten jullie er maar zelf maar bij denken.

Mijn tandarts heeft eindelijk mijn kies getrokken. Het was een hele operatie, hij heeft er bijna anderhalf (!) uur over gedaan. Heel voorzichtig, want hij wilde niet dat er een wortelpunt af zou breken, want de kies was erg lang en zat zowat tegen mijn kaakholte aan. En een wortelpunt eruit vissen zou erg lastig worden. Omdat de kies lange en kromme wortels had, kreeg hij hem er niet uit. Dus toen heeft ie hem maar in tweeën geslepen.

Drie jaar van ellende zijn nu hopelijk bijna ten einde. Voorlopig doet mijn hoofd nog verrekte zeer.

De verzekering betaald de rekening hoop ik.

De grasvelden waar we meestal de honden uitlaten krijgen eindelijk weer een beetje een groene kleur. Na maanden bedekt te zijn met sneeuw is alles hier bruin. Nee, April is niet de mooiste maand hier. Maar de lente is dan toch langzaam aangebroken, en die gaat als het goed is heel snel over in hoogzomer. Ik hou u op de hoogte wanneer het Bloesjesdag is. Of Rokjesdag.

[We zijn op zoek naar een tweedehands auto want de Hyundai doet het niet meer zo best en is ook niet erg veilig. Maar na het bezoeken van twee mogelijke kandidaten zijn we zo gestressed dat we maar een wandeling gaan maken met Poupoune. Dat helpt een beetje.]

Poupoune is een heel bangelijk hondje. Vooral nauwe ruimtes, zoals achter deuren vind ze doodeng. Dus het duurde even voor we haar in deze holle boom kregen en ze rende er zo snel mogelijk aan de andere kant weer uit. Te snel voor mijn trage digitale camera.

Raar genoeg slaapt ze wel onder ons bed en daar is het zo krap dat we haar regelmatig haar hoofd horen stoten.

Na negen uur wachten en 100 dollar vandaag eindelijk in de brievenbus. Dus nu kan ik ook punten gaan verzamelen.

We hebben hier namelijk een puntenrijbewijs; bij iedere overtreding krijg je strafpunten en als je er teveel hebt (meer dan 4) dan moet je je rijbewijs tijdelijk (3 maanden) inleveren. En je volgende rijbewijs wordt dan ook nog eens veel duurder.

Te hard rijden: 1 to 15 punten. Dat laatste als men meer dan 120 km te hard rijdt. Geen gordel: 3 punten. Niet stoppen voor een schoolbus: 9 punten. Voor het hele overzicht verwijs ik u graag naar de saaq website. Die pagina is er alleen in het frans, de engelstalige inwoners van Québec moeten dit maar gewoon weten.

Het voordeel van dit Quebecaanse rijbewijs is wel dat als ik in het buitenland een overtreding bega er totaal geen sancties bestaan.
Dus ik ga maar veel in het buitenland rijden.

Dit weekend eindelijk van mijn zwager David een Banana Guard gekregen. En nog wel een in precies dezelfde kleur als onze keuken. Wat is een Banana Guard? het is een verpacking waar precies een banaan in past zodat je hem in je tas kunt stoppen zonder dat ie tot moes wordt geplet. Erg handig.

Om de Bananaguard een beetje te promoten poste ik zondag een link op een weblog. En dinsdag kreeg ik van Marijn een mailtje met als onderwerp ‘bananenliefhebbers opgelet’. Bleek mijn link de hele wereld over te gaan en door een heleboel webloggers te zijn overgenomen. De Banana Guard website is vandaag zelfs een van de 2 meest gelinkte websites volgens Daypop.com en nummer drie bij Popdex.com.

Grappig als je weet dat jij de oorzaak hiervan bent. Ik hoop dat David nu vreselijk rijk wordt. En anders, ach hij is medisch specialist, dus toch al niet echt arm.

Ik maak tegenwoordig zelf mijn yoghurt. Ik eet nogal veel van dat spul en het kost hier 4 euro per liter dus dat gaat hard. En het is heel simpel om zelf te maken.

• Kook 1 liter of melk
• Laten afkoelen tot 40 °C
  Beetje warme melk in bakje vermengen met 8 eetlepels yoghurt die je hebt gekocht (maakt niet uit welke soort yoghurt, maar hoe lekkerder de gekochte youghurt, hoe lekkerder je eigen yoghurt wordt)

• Yoghurt papje voorzichtig door melk roeren
• Pan 24 uur laten staan, afgedekt en bij voorkeur bij een temperatuur van 40 °C

Die temperatuur hou ik zo hoog door Poupoune’s warmtedekentje te gebruiken, dat ze nu het lente wordt toch niet meer nodig heeft. Je kunt hetzelfde effect bereiken door de pan in de oven te zetten en het ovenlicht aan te laten (en de oven gewoon uit).

De yoghurt is erg lekker!

Klik voor grotere versie

Naar Ottawa, om de nieuwste aanwinst in Alison’s familie te aanschouwen: Simon, de baby van Alison’s jongere zuster. Die staat niet op deze foto, want hij ligt op de vloer op z’n dekentje te lachen (het is een vrolijke baby). Simon en zijn ouders wonen in Vancouver, aan de andere kant van Canada en reizen met twee kinderen is niet zo makkelijk. Dit is de eerste keer dat de hele familie bij elkaar is.

Op de foto, van links naar rechts, Alison, broer Steven, zwager David, moeder Vivian, nicht Audrey, zus Nora, zus Bertha, de stoel van broer Matthew (maar die ligt nog in z’n bed) en vader Patrick.

Ik had ook kunnen schrijven Alison, zwager Steven, zwager David, schoonmoeder Vivian, nicht Audrey, schoonzus Nora, schoonzus Bertha, de stoel van zwager Matthew (maar die ligt nog in z’n bed) en schoonvader Patrick. Maar al dat gezwager en geschoon- dat klinkt me toch nog steeds eng in de oren. In ieder geval is dit is mijn bijna voltallige Canadese familie.

Dit zijn misschien wel de bijzonderste huizen van Montréal: Habitat ‘67.

Gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1967 (net zoals de Biosphere) en een tamelijk willekeurig gestapelde ‘berg’ van betonnen pre-fab ‘containers’. Heel vooruitstrevend voor die tijd, en ook nu ziet het er nog akelig modern uit. Ik weet niet of ik er zou willen wonen.