loglog

Rookpauze in de zon

Wellicht valt het trouwe lezers op dat ik de laatste dagen een oranje jack aan heb terwijl ik op vroegere foto’s een blauw donsjack, of een geel goretex jack aan had.

Nee, ik heb geen nieuw jack gekocht. Ik heb het gekregen. Mijn gele jack had een probleem met de rits. En hoewel het al meer dan een jaar oud was (alhoewel het er nog bijna nieuw uitzag) kreeg ik van de fabrikant een nieuw jack. Helaas hadden ze het niet meer in het geel. En dat was nu juist de voornaamste reden dat ik het vorig jaar (in de januari uitverkoop) had gekocht. Ik kon nu kiezen uit twee andere kleuren maar die waren donker en flets en ik wil een flitsend jack zodat ik goed opval in het verkeer (en elders). Dus heb ik 10 dollar bij betaald en heb nu een oranje jack, in een ander model. Ook een mooi jack, maar helaas niet geel. Ik zal het ermee moeten doen…

Op onze wandeling komen we langs een hoop bomen waar, als waren ze aan een infuus, slangetjes uitkomen. Dit is een erablière waar de wereldberoemde ahornsiroop (Maple Syrup) wordt gemaakt. Het blad van deze bomen, die erg veel voorkomen in deze contreien, vind je ook terug op de canadese vlag. Het zoete houtsap van de ahorn bomen wordt afgetapt en sijpelt door de zwaartekracht via een omvangrijk leidingennet naar een grote tank in hutje een paar honderd meter lager op de heuvel. Daar wordt het sap ingekookt om het te ontdoen van water en vervolgens vervoerd naar een fabriekje waar het in blikken of flessen wordt gedaan.

Meer informatie (in het engels) vind je op deze site. Vroeger werd het opvangen van het sap blijkbaar met emmertjes gedaan die aan de bomen werden gehangen maar ook hier heeft de moderne techniek toegeslagen.

Na een paar dage regen is het vandaag prachtig weer en we gaan er op uit. eerst naar Ikea om nog wat spullen voor de keuken te kopen (handgrepen, scharnieren en een werkblad voor het keukeneiland). Daarna naar een bos waar je met honden mag komen. Want voor de verandering hebben we Poupoune meegenomen. Het duurt even voor we de juiste parkeerplaats en het begin van het pad vinden en ondertussen moet Alison nodig plassen. Er is echter nauwelijks beschutting en de parkeerplaats is direkt naast de snelweg. Dus na een kleine ruzie rijden we eerst nog even twee kilometer terug naar een tankstation zodat ze beschut voor de elementen kan plassen.

Na deze valse start gaan we op pad over een tamelijk glibberig pad dat in de winter eigenlijk alleen met sneeuwschoenen en ski’s toegankelijk is. Maar omdat het de laatste dagen zo heeft gedooit is de toplaag van de sneeuw gesmolten en weer bevroren zodat we nu op een korst lopen. En dat gaat tamelijk goed, al zakken we er soms een beetje door. Poupoune heeft nergens last van maar is na 5 km toch wel zo moe dat ze niet meer voor ons rent maar een beetje achter ons aan sjokt. De hoogste tijd om haar in de rugzak te stoppen en haar zo mee te dragen. Ze vind het uitstekend, hoewel ze er normaal niet van houd op ergens in- of opgezet te worden. Alleen als we een andere hond tegen komt vond ze het maar niks. Ze wil ons verdedigen en dat gaat zo lastig vanuit een rugzak. Wij vinden het best want Poupoune kan ongemeen fel zijn, vooral tegen grote honden.