loglog

Wederom naar de SAAQ (zie ‘Rijbewijs’ op 9 maart) om mijn rijbewijs eidelijk om te wisselen. Het was vreselijk druk, er was zelfs geen parkeerplaats te vinden op het tamelijk grote parkeerterrein. Na weer in de rij te hebben gestaan voor een nummertje nam ik plaats in de zaal. Ook daar was nauwelijks een stoel meer vrij. Mijn nummer was dit keer B95. De display gaf aan dat in de B categorie momenteel nummer 66 aan de beurt was. Ik wachtte een half uur. Nog steeds nummer 66. Ik ging naar buiten om even een frisse neus te halen. Vlakbij was een grote supermarkt. Ach, laat ik wat leesvoer gaan halen. Na drie kwartier weer terug in de zaal. B67.

Ik reken snel uit dat in dit tempo ik over 2 dagen aan de beurt zal zijn.

Ik vertrek. De veiligheidsbeambtes hangen plakaten op dat het allemaal wat langzamer gaat wegens een computerstoring. Leve de computer. Al met al, een welbestede woensdagmiddag.

De Biosphere was oorspronkelijk het amerikaanse paviljoen voor de wereldtentoonstelling van 1967. Na die tentoonstelling zijn de meeste paviljoens gesloopt maar deze bolconstructie, gemaakt van stalen buizen, is gekocht door Canada en nu in gebruik als een museum over water.

De architect was Buckminister Fuller en deze bollen worden ook wel Bucky balls genoemd. Er is zelfs een molecuul naar deze architect geneomd (Koolstof 60).

De tentoonstelling was niet echt erg interessant, maar het uitzicht was mooi en raar genoeg kreeg ik in de bol hoogtevrees wanneer ik naar boven keek. Het is echt een hele grote bol namelijk.

Op verzoek van Waa: als je een rood-blauw brilletje hebt kun je hier de 3D-foto zien die we vorige week gemaakt hebben, toen er nog sneeuw lag.

Wim kijkt uit over Downtown Montréal
(Klik plaatje voor grotere versie)

Wim is weer terug uit Toronto en we gaan weer een dagje op stap. Eerst naar het uitzichtspunt bovenop de heuvel (’The Mountain’) waar Montréal naar is genoemd (’Mont-Royal’, koninklijke berg).

Vanaf hier kijk je uit over Downtown Montréal. Daar staan de wolkenkrabbers van Montréal, al zijn ze niet superhoog. Er is namelijk een gemeentelijke wet dat geen enkel gebouw hoger mag zijn dan het hoogste punt van de Mountain. En dus zijn ze allemaal ongeveer even hoog.

Op de achtergrond zie je nog een paar ander heuvels, ontstaan omdat de St. Lawrence rivier de rots blijkbaar iets te hard vond.

We lunchen in de zon want het is prachtig weer, en gaan daarna nogmaals naar de Biosphere.

10 graden, zon en vieze ramen. Tijd voor de grote lenteschoonmaak.

(We hebben een schoonmaakhulp, maar die is invalide en schoonmaakhulpen wassen hier geen ramen volgens Alison.)

Alison is heel eigenwijs. Dus liep ze op haar stadse schoenen door de smeltende sneeuw terwijl haar wandelschoenen in de auto lagen. Poupoune kreeg de natste voeten, maar die vond het heerlijk.

En ik? Ik lachte, en niet eens stiekempjes.

De keuken is bijna af. Er moeten nog wat kleine dingetjes gedaan worden, zoals electriciteit en verlichting en wat plekjes wegwerken hier en daar, maar het overgrote deel is af en we zijn beide zeer tevreden over het resultaat. Alison zei: “People like me don’t get kitchens like this. We can only gaze at them in magazines.”

Het eiland bestaat uit voor de helft uit een snijblok en de andere helft uit marmer. Dit zelfde marmer was oorspronkelijk het blad van de comode waar ik (en mijn zussen waarschijnlijk ook) met onze blote billen op gelegen hebben als onze luiers werden verschoond. Nu is het een erg goede ondergrond om bijvoorbeeld deeg op uit te rollen. En ja, het is eerst uitgebreid schoongemaakt… Onder die werkbladen een heleboel kastjes laatjes en een open kast voor de keukenapparatuur en flessen olie azijn etc. Die staan nu nog in de voorrradkast en je loopt je een ongeluk. In het snijblad zit een gat waar je het groentenafval in kunt gooien. Onder dat gat zit een lade die je er makkelijk uit kunt halen zodat je het groenteafval zo op de composthoop kunt gooien.

De honden vinden Wim erg leuk (iedereen vond Wim erg leuk; Wim is namelijk erg leuk) en Poupoune springt de hele tijd op zijn schoot. Een echt Montréal ontbijt: bagels met cream cheese en zalm.

Daarna breng ik Wim naar het station waar hij de trein neemt naar Toronto. Een treinreis van bijna 5 uur, ik hoop dat ie een boek bij zich heeft.

Na de lunch naar het Science Museum. Het is al laat dus we gaan er niet in omdat het een hands-on museum is en je er een uur of drie voor nodig hebt. Wel gaan we naar een 3D IMAX film over insecten. In het Frans maar Wim zegt, ‘Geeft niks, ik ken die beesten allemaal toch wel”. Wim is namelijk fotograaf en gespecialiseerd in stereofotografie en foto’s van microorganismen en insekten. Bekijk zijn werk hier, het is erg de moeite waard. Die film is dus erg interessant voor Wim. In werkelijkheid viel ie erg tegen en viel ik zowat in slaap.

Toen we het museum uitkwamen was er inmiddels een echte sneeuwstorm losgebarsten. Met veel sneeuw in korte tijd en zelfs met donderslagen. Dus Wim maakte meteen kennis met het Candese weer in de lente.

We liepen door de sneeuwstorm naar het restaurant waar we die avond zouden eten met Alison en Anne, en we waren compleet wit.

’s Ochtends met Wim naar een museum dat dicht was op dinsdag, daarna naar het planetarium om uit te vinden dat de show met foto’s van Hubble pas on 14:30 begon en toen maar gaan lunchen in Santropol, een reasurant met heel bijzonder sandwiches.

De sandwiches die je besteld in Santropol, zijn zo dik dat je ze met mes en vork moet eten. Als je dat niet doet zoals ik, dan valt de vulling er aan alle kanten uit.

Bezoek uit Nederland. Wim, vriend en fotograaf heeft een klus in Toronto en komt een paar dagen op bezoek voor hij de trein neemt naar die grote stad hier 550 kilometer vandaan.

Hij was bijna niet gekomen vandaag, want de KLM had het toestel ruim overboekt en hij stondt samen met nog 7 mensen op de ‘wachtlijst’. Maar Wim stond erop dat hij vandaag naar Montréal moest, dus toen er iemand inging op de omkooppraktijken van de KLM en zijn ticket voor 300 euro ‘verkocht’ mocht Wim toch nog mee.